Καθώς άραζα το πρωί στην απόκρυφη παραλία - που για ‘μένα έχει καταντήσει καταφύγιο – έριχνα κλεφτές ματιές στο καινούριο τεύχος του ΥΓ. Το editorial με έβαλε σε σκέψεις. Δαίμονες. Έρωτες. Μπορούσαν να είναι συνώνυμα.

Το δικό μου καλοκαίρι ήταν dull, χωρίς πολλά φρου-φρου. Χωρίς αρώματα. Ήρεμες νύχτες και μέρες, με μερικές εναλλαγές. Ίσως να ήταν το πιο ήσυχο καλοκαίρι που πέρασα μέχρι τώρα. No regrets. Όταν έφτασε στο τέλος του, ένιωσα λίγο κενός, λίγο άδειος, αλλά κατα τ’άλλα εντάξει. Είχα πάρει πλέον την απόφαση πως – δε γαμιέται – εγώ = αιώνιος single. Εξάλλου, τον έρωτα δεν τον κυνήγησα. Όχι τουλάχιστον φέτος.

Και αλήθεια, μαζί με την Urban Tulip, εγώ τον Σεπτέμβρη τον βλέπω σαν μια νέα αρχή. Και αν δεν είναι Σεπτέμβρης, είναι Οκτώβρης. Όπως στο σχολείο. Καινούριες ιδέες, καινούριες δουλειές, καινούρια όλα. Εκεί που ήμουν έτοιμος να αλλάξω πλάνα, ερωτεύτηκα. Cupid, does work in mysterious ways. Ολόκληρο καλοκαίρι περίμενα την αλλαγή και το excitement. Ερωτεύτηκα λοιπόν παράφορα. Και όπως πάντα, έτσι και στον έρωτα έδωσα αν όχι το 150%, τότε 100% του εαυτού μου.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες, όσο ωραίοι και αν φαίνονται, δεν κρατούν. Το ρίγος, η έξαψη, the need to have an endless orgasm που μπορείς να σβήνεις για λίγο με ένα κρύο ντους. Το χαζό χαμόγελο καθώς ακούς ενα laid-back τραγουδάκι που σου την θυμίζει, στο αυτοκίνητο ή στο αγαπημένο σου bar. Η ανάγκη να τσεκάρεις κάθε τρεις και λίγο το κινητό για ένα μήνυμα ή μια κλήση. Αυτά ξεγελούν. Όπως με ξεγέλασαν και εμένα.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι.. a guilty pleasure.