Αν υπάρχει που βαρέθηκα σε τούτο το τόπο είναι το τυπικό καλοκαίρι. Με τις ίδιες φάτσες, τα ίδια μπαράκια. Τους ίδιους στημένους και βαριεστημένους τύπους που δεν έχουν τίποτα ιδιαίτερο να πουν. Τις ίδιες πλαστικές γυναίκες.

Το καλοκαίρι στη Κύπρο είναι ψεύτικο. Γεμάτο baby oil, ξεθωριασμένα cosmopolitan σε συνηθισμένα "lounge" στέκια, σε κάποιο άσπρο ρατάν σαλονάκι. Παρκαρισμένα Audi και BMW σε χαμόστρατες για το πρώτο κρεβατάκι πίστα.

Δεν είμαι alternative τύπος όμως. Αγαπώ την παραλία, αγαπώ τα όμορφα και λιτά ρούχα. Αλλά ο μαξιμαλισμός γύρω μου με αηδιάζει.

I need an adventure. Now.

Μερικές φορές βαριέμαι το πρόγραμμα και οτιδήποτε στημένο. Αν μπορούσα να αποφύγω schedules αλλά και "κανονισμένα" πράγματα και ραντεβού, η ζωή θα ήταν πολύ πιο ξέγνοιαστη.

Ela lipon, let's do something out of the ordinary, out of the blue.

Trust me, it's stimulating.




Extreme ways they help me / They help me out late at night / Extreme places I had gone / That never seen any light / Dirty basements, dirty noise / Dirty places coming through / Extreme worlds alone /

Did you ever like it planned?

This is Lalu. Μην με ρωτάς τι σημαίνει το Lalu. Αυτό που ξέρω είναι πως το Matter of opinion είναι το τρίτο κομμάτι στο τρίπτυχο Financial Times - Economist. Θα μπορούσε να αποτελεί στήλη στο glossy magazine του FT. Socioeconopolitics. I can't recommend any cakes as I have yet to taste one.

Αν η Ελένη Ξενου, αρχισυντάκτης του arty ένθετου ΥΓ. έπεφτε πάνω στους maria t. και morfeas, δε θα τους άφηνε να φύγουν. Εκεί πάω όταν θέλω να απολαύσω κάτι alternative με μια πινελιά απο art και μουσική. If it was an area it would be within-the-walls Nicosia. Ή το Camden.





Αν και φαντάζομαι πως η σπουδή ήθελε "κώλο για δκιάβασμα", η Roam δεν κάθεται σε ένα τόπο. Βρίσκει ώρα να bloggάρει για τον γείτονα της, τον συμφοιτητή της, το Λονδίνο, το Δουβλίνο. Not your typical Cypriot student in the UK. Ευελπιστεί πως θα βρεί το φάρμακο για τις "τσούννες".





Ο Χρήστος μικρός ντυνόταν τσολιάς σε κάθε εθνική επέτειο. Είναι Έλληνας και δεν ντρέπεται να το λέει. Μαγκιά του. Εκτός από την νομική, γουστάρει τις γυναίκες παντός εθνικότητας αλλά και την Άννα Βίσση. Πάντα με γέλιο ο Χρήστος μας διηγείται κάθε τρέλα που αντιμετωπίζει στην - πλέον - Κυπριακή του πραγματικότητα. Aν ήταν τραγούδι θα ήταν το "Μαγκαβατού" (Ή κάτι τέτοιο). Chances are ή θα μετακομίσει στην Χιλή σε ένα τροχόσπιτο, ή θα παντρευτεί στην Κοκκινοτριμυθιά.





Στα νιάτα της η Σικε ήταν φανατική των Korn. Μάλλον δεν έχανε ροκ συναυλίες, όπου έκανε head-banging. Μετά αποφάσισε να βάλει ποδιά, να γίνει μάνα αλλά και να αρχίσει βεντέτα με διάφορους πασάλους της γειτονιάς. Απ' ότι φαίνεται η ζωή της θα αρχίσει να θυμίζει κάτι μεταξύ Desperate Housewives και The Pinky and the Brain. Αυτό το καιρό κάνει μαθήματα τοκετού με τον "χάσπα" της.




Γράφει ιστορίες, λέει τα δικά της. Η μικρή γελαστούλα με ταξιδεύει, άλλοτε στο Λονδίνο που τόσο αγάπησε, άλλοτε σε δρόμους παράξενους. Αν ήταν ώρα της μέρας θα ήταν το δειλινό, κοντά στη θάλασσα με ένα ποτήρι κρασί. Χωρίς βαβούρες. Και όπως λέει η ίδια, "Δεν γραφω για να ξορκισω τους δαιμονες μου. Αυτοι δεν ξορκιζονται. Γραφω επειδη πεθαινω και γεννιεμαι καθε φορα απο την αρχη".





Δεν νομίζω να χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Θα μπορούσε να είναι η Carrie Bradshaw της διπλανής πόρτας. Έχει γυρίσει τον κόσμο όλο, και άφησε την καρδιά της στο Manhattan. Σε κάθε ποστ θα μας εισηγηθεί ό,τι πιο ψαγμένο σε μουσική, ποτό και φαγητό. Δυστυχώς την ζορίζουν μερικοί μαλάκες ανα καιρούς αλλά δεν το βάζει κάτω. Το καλοκαίρι θα την βρεις σε κανένα παραδοσιακό σουκ στο Marrakesh. Ή στο Γκάζι.

Είναι αλήθεια πως όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ, το φοβάσαι.
Όταν πεθάνω λοιπόν, ρίξτε με στη θάλασσα. Σε ένα δειλινό σαν και τούτο.
Να με πάρει το κύμα. Μακριά.


Θάλασσα, εσύ. Η πιο σταθερή μου σχέση.