141208


Προχθές βρέθηκα ξημερώματα στις πρώτες βοήθειες. Πήραμε το Χρήστο. Δεν μας έκατσε το.. camping. Ίσως να ήταν καθήκον μου. Αλλά η συνείδηση μου δεν με άφηνε να μην πάω. Ήθελα να είμαι εκεί να δω πως είναι εντάξει. Δεν ήταν κάτι το τραγικό. Μα το να βρεθώ ξημερώματα με καφέ στο νοσοκομείο, δίπλα απο το κινητό κρεβάτι με τον Χρήστο να κοιμάται ένιωσα κάπως. Ένας μεθυσμένος άστεγος, μια μητέρα με τη κορούλα της, ένας παππούς με πίεση και μια γυναίκα έτοιμη να τα σπάσει όλα. Ηρεμιστικό.

Τελειώσαμε, πήγαμε βόλτα στην βουβή, στολισμένη πόλη. Είχε καιρό να δω την πόλη τόσο ήσυχη. Δεν κοιμήθηκα αρκετά. Όμως ένιωσα καλά που τον βοήθησα. Το πρωί του πήρα ζεστό τσάι και ένα σεντόνι παραπάνω. Τον είδα μετά καθισμένο στη φωτιά που είχαμε ανάψει το βράδυ. Σκεφτικός. Ένιωσε μαλάκας; Δεν ξέρω. Κάθισα και εγώ δίπλα του, και βλέπαμε τη φωτιά. Έτσι, βουβοί.