Όταν πρωτοπερπάτησα τους δρόμους του Λονδίνου πρέπει να ήμουν γύρω στα 5. Λίγα πράματα θυμάμαι από την τόσο μικρή ηλικία μου. Αλλά το Λονδίνο όπως το έζησα την πρώτη φορά το θυμάμαι καθαρά. Μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο πολύ απείχε η καθημερινότητά μου στη Κύπρο από εκείνη του Λονδίνου.
Εκ τότε ταξίδεψα πάμπολλες φορές στο Λονδίνο, κυρίως για δουλειές των δικών μου. Και έτσι έμαθα απο μικρός για τα underground, τα μαύρα παράξενα ταξί αλλά και τον συνεχώς γκρίζο ουρανό. Ίσως απο εκεί να πηγάζει η εμμονή μου με τες μεγάλες πόλεις.
Οι δικοί μου πάντοτε αγαπούσαν την καλή ζωή. Τα ταξίδια τους, τις πολυτέλειές τους. Χωρίς υπερβολές.
Υπήρχαν όμως και οι στιγμές που ο γκρίζος ουρανός του Λονδίνου επισκίαζε την καθημερινότητά μου με διαφορετικό τρόπο. Δεν νομίζω να μου έμειναν σοβαρά ψυχικά τραύματα από τις αρκετές φορές που στεκόμουν έξω από τη πόρτα τους και να τους ακούω να φωνάζουν για τις δουλειές. Τις δουλειές που πάντα ήξεραν τον τρόπο να τρυπώνουν παντού. Και να τα χαλούν όλα. Ή τα χαλούσαν. Τότε.
Πάει όμως, τα χρόνια πέρασαν και το μωρό-παιδί μεγάλωσε και έγινε ένας όχι-ιδιαίτερα-συμπαθής, αξύριστος μπάσταρδος που ξέρει να περνά καλά. Που του αρέσει που και που να χάνεται στο βροχερό Λονδίνο, στα μπαράκια του Camden. Αλλά και να κοιμάται σε καναπέδες που βλέπουν το σχετικά χαμηλό skyline του Canary Wharf.
Εκ τότε ταξίδεψα πάμπολλες φορές στο Λονδίνο, κυρίως για δουλειές των δικών μου. Και έτσι έμαθα απο μικρός για τα underground, τα μαύρα παράξενα ταξί αλλά και τον συνεχώς γκρίζο ουρανό. Ίσως απο εκεί να πηγάζει η εμμονή μου με τες μεγάλες πόλεις.
Οι δικοί μου πάντοτε αγαπούσαν την καλή ζωή. Τα ταξίδια τους, τις πολυτέλειές τους. Χωρίς υπερβολές.
Υπήρχαν όμως και οι στιγμές που ο γκρίζος ουρανός του Λονδίνου επισκίαζε την καθημερινότητά μου με διαφορετικό τρόπο. Δεν νομίζω να μου έμειναν σοβαρά ψυχικά τραύματα από τις αρκετές φορές που στεκόμουν έξω από τη πόρτα τους και να τους ακούω να φωνάζουν για τις δουλειές. Τις δουλειές που πάντα ήξεραν τον τρόπο να τρυπώνουν παντού. Και να τα χαλούν όλα. Ή τα χαλούσαν. Τότε.
Πάει όμως, τα χρόνια πέρασαν και το μωρό-παιδί μεγάλωσε και έγινε ένας όχι-ιδιαίτερα-συμπαθής, αξύριστος μπάσταρδος που ξέρει να περνά καλά. Που του αρέσει που και που να χάνεται στο βροχερό Λονδίνο, στα μπαράκια του Camden. Αλλά και να κοιμάται σε καναπέδες που βλέπουν το σχετικά χαμηλό skyline του Canary Wharf.
15 comments:
i just love this music!
maria t.
ένταλως συνδέουμε τες πόλεις με τα βιώματα
και ένταλως αλλάσσει η αίσθηση της πόλης άμα μεγαλώσουμε, άμα αλλάξουν τα πράματα που νιώθουμε εκεί
hmmmm.....
giati theoreis toso entona oti den eisai kai toso simpathis ??
nice song btw, isos omos to 'I love London in the rain' na itan pio suitable :)
δεν ξερω αν το πιστευεις αλλα δεν εχω παει ποτε μου Λονδινο...
Μεγαλο μειον σε μια χωρα που μεχρι και ο γειτονας μου, που ειναι τεσσαρων χρονων, εχει βρεθει Αγγλία ήδη δυο φορες..!
@πράσινη νεράιδα, γιατί είναι μείον το να μην έχεις πάει Αγγλία; Εμένα δεν μου έχει πει τίποτα, ποτέ αυτή η χώρα, γι' αυτό και πήγα σε ένα σωρό άλλες χώρες αλλά όχι εκεί. Αν το ήθελες πραγματικά να πας νομίζω θα είχες πάει μέχρι τώρα... Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε όλοι τα ίδια...
pax, koroideftika einai pou to lew.
i ali8ia einai pos mono stin kipro kanoun etsi paniko na pane stin agglia kai na girisun me ta psonia kai tis markes kai na kanun epidixi.
de 8elw na prosvalo kanenan apo dw mesa, ine genikes paratirisis ap ti zwi mu edw.
k mpastarde min prosvli8is, ute se esena anaferomai prosopika.
Naxt time come and say hi.
Αχ, Λονδίνο!! Έρωτας μεγάλος.. σε νοιώθω...
Για να δεις το καλό στους άλλους θέλει παραπάνω προσπάθεια και τέχνη. Να χρησιμοποιήσεις το καλό των άλλων για αμοιβαία συμφέρουσα ευτυχία είναι ΔΙΑΝΟΙΑ.
ΑΑ να πω στην Νεράιδα ότι εν πειράζει που εν επίε Λονδίνο.
Μπορεί να ζήσει αρκετά αξιοπρεπής και χωρίς καλσόν από το Harrots
Πης opws Peace (τρεις γλώσσες)
Καλά σου μπάσταρδε, ήρθες στα μέρη μας και δεν πέρασες για ένα φοντανάκι… ;-)
Pax – αν δεν έχεις έρθει ποτε Λονδίνο, πως ξέρεις ότι δε σου λέει τίποτα η πόλη?
Εγώ δε λέω ότι το Λονδίνο πρέπει να αρέσει σε όλους, απλά λέω ότι Λονδίνο δεν είναι Harrods και Burberrys. Λονδίνο είναι το Spitalfields market με τους on-the-spot καλλιτέχνες, το Brixton Academy και το Coco στο Camden. Είναι οι pubs που χωράνε δυο τραπέζια και ο ιδιοκτητης θυμάται πάντα τι πίνεις, είναι τα άπειρα θέατρα και οι πολιτικές κινητοποιήσεις σε κάθε γωνια.
Στο Harrods αν μπεις ακούς μονο Αραβικά και Ελληνικά. Enough said.
Οποτε, νεράιδα, αν αποφασίσεις να’ρθείς κατά δω, drop us a note να σου κάνουμε itinerary ;-)
Σαν το Λονδίνο εν εσιει. Περιγράφεις πολλά που τα συναισθήματα μου για την πόλη. Που την πρώτη φορά που ήρτα Αγγλία θυμούμαι τον εκστασιασμό μου με την πολη.
Εν υπέροχη τζιαι έσιει χιλιάδες πράματα να κάμεις.
to londino en magiko.. an xereis pou na pas.. en o tritos m hronos... epia harrods 3 fores... k tis tris gia na paro kosmo pou efiloxenousa...
protimo na piannw ta alithina vibes tou londinou sto camden... portobello... alla idika sto east end... spittalfields... shorditch k brick lane! :)
k gw apo to kero pou irta londino.. ehw ti emmoni me tis megaloupoleis alla genika k me ta taxidia...
en na m lipsei...
Δεν είπα για το Λονδίνο συγκεκριμένα, είπα γενικότερα για την Αγγλία. Ίσως να έχεις δίκαιο. Απλά εγώ προσωπικά για να αποφασίσω να επισκεφτώ έναν τόπο. πρέπει να μου κάνει κλικ από πριν, από αυτά που θα δω σε φωτογραφίες, που θα διαβάσω, που θα ακούσω. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, τη Ρώμη την είχα ερωτευτεί πολύ πριν την επισκεφτώ. Και αυτό που τελικά είδα, δεν με απογοήτευσε καθόλου. Απλά η Αγγλία σαν χώρα δε μου έχει βγάλει αυτό το αίσθημα. Αυτό που ήθελα να πω με το σχόλιο μου ήταν ότι δεν είναι ανάγκη να ακολουθούμε όλοι τις καθιερωμένες εμμονές (που μια από αυτές είναι και το να πάμε Αγγλία ή να σπουδάσουμε εκεί). Ίσως και να έχεις δίκαιο, μια μέρα να πάω εκεί και να με μαγέψει.
το σχόλιο απευθυνόταν στη Lalu :)