020209
Υπάρχει μια πτυχή του εαυτού μου που δύσκολα αντιμετωπίζω. Όσες αυτοψυχαναλύσεις και αν κάνω στον εαυτό μου, είναι κάποια πράματα τα οποία δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω. Ίσως να ξέρω για ποιό συγκεκριμένο λόγο να υπάρχουν εκεί μεσα. Ίσως να ξέρω πως είναι ανούσιο να προσπαθώ να καταλάβω this different side of a bastard.
Έχω βρεθεί άπειρες φορές κάτω απο το ντους να σκέφτομαι διάφορα. Ναι το ντους. Ιεροτελεστία. Κάτι που πάντα αγαπουσα. Το νερό. A man ought to love his bath tub. Or so I believe. Είναι κάποιες φορές που σκέφτομαι πόσο πολύ διαφέρω απο τον υπόλοιπο κόσμο. Και εν μέρει με τρομάζει μόνο και μόνο η σκέψη. Είναι όμως που έμαθα να δουλεύω καλά. Είμαι τόσο καλός ηθοποιός μερικές φορές, που πιστεύω πως αξίζω Όσκαρ. Or at least a globe. Golden one too.
Είναι κάτι φορές που απλά ρίχνω ένα γέλιο και μια φράση, έτσι για να νιώσω πως blendάρω με τους υπόλοιπους. Για πράματα ηλίθια, ανούσια. Που δεν θα μπορούσα ποτέ να παραδεχτώ ή να αφομοιώσω στην δική μου ζωή. Ένας καλός ηθοποιός λοιπόν. Με άπειρες φορές που ήθελε να πεθάνει απο βαρεμάρα. Or to shoot someone who is verbally abusing and wasting his time.
Όσο και αν δεν δέχομαι τον περίγυρό μου, όσο και αν προσπαθώ να αποφεύγω πρόσωπα, καταστάσεις και συζητήσεις, αντιλαμβάνομαι. Τι; Ότι καταφέρνουν και ξεφεύγουν όλοι. Γελάνε με ασήμαντα πράματα. Εύκολα και γρήγορα. Χωρίς ταλαιπωρία. (Sounds a bit too familiar?) Γελάνε λοιπόν. Και περνουν καλά, χωρίς κόπο, χωρίς να προσπαθούν, χωρίς να σκέφτονται. Κάτι που ποτέ μου δεν κατάφερα. Κάτι που δεν θα καταφέρω ποτέ στη ζωή μου.
Γιατί τόση απαισιοδοξία; Ή γιατί τόσος ρεαλισμός;
Γιατί ένας μπάσταρδος δεν είναι πλαστεσίνη για να τον πάρεις στα χέρια σου και να τον αλλάξεις, να του δώσεις χίλια δυο σχήματα και χρώματα. Ιδίως όταν βρίσκει ..ανάπηρο, το κόσμο στα σημεία. Κατάντησα γραφικός.
Όμως... Worry not. Thou shalt not fear thy bastard. Έχω τις στιγμές μου. Που γελάω. Που περνάω καλά. Με συγκεκριμένες συνταγες, πολλές φορές παράξενες και διαφορετικές. Με άτομα επίλεκτα. Που ξέρω, που ξέρουν τα μέτρα και τα σταθμά. Του καθενός. Τα όρια.
ΥΓ1. Αγαπημένη Τάνια. Συντροφία στις παράξενες στιγμές ενός μαλάκα. Το "Live στο Μετρό" είναι αδιαμφισβήτητα κάτι μοναδικό. Που το πίνεις, ακούγοντας μια μπουκάλα κρασί. Drink much?
ΥΓ2. "Και προσπαθώντας, κάτι για να θυμηθώ, αποκοιμήθηκα.."
ΥΓ2. "Και προσπαθώντας, κάτι για να θυμηθώ, αποκοιμήθηκα.."
9 comments:
Βρέ αξιούριστε, μαύρο, γρίζο άσπρο στες σελίδες σου. Αθθημίζεις μου τον εαυτόν που πριν είκοσι κοσπέντε χρόνια. (τωρά αγαπώ παραπάνω αποχρώσεις του γαλάζιου, του κότσινου, του πορτοκκαλλί τζιαι του αγιωμένου τζίτρινου)
Απο πλαστεσίνη είσαι βρέ! Αν δεν ήσουν πως θα εγίνεσουν αυτόν που είσαι; Μόνον που είσαι καταδικασμένος να μην βλέπεις εσύ τες αλλαγές που σεντελούνται στο είναι σου τζιαι σου αλλάσσουν φόρμαν. Ο κόσμος σου σε πλάθει ασταμάτητα τζιαι χαπάριν δεν το παίρνεις. Πως θα δεις τον εαυτόν σου όμως σε καθρέφτην που δεν υπάρχει;
Φαίνεσαι ευαίσθητον πλάμαν που πληγώννεται εύκολα. (απόδειξη ότι είσαι που πλαστισίνην τζιαι όχι που γυαλλίν). Για το πρώτο σου μύνημαν έναν πράμαν θα σου πώ. Σε κάθε άντραν, όσον δυνατός τζιαι να φένεται, το πιό εύθραυστον πράμαν που έσιει εν ο ανδρισμός του τζιαι το χειρίζεται όπως μπόρει. Άλλοι παίζοντας το σκληροί, άλλοι παίζοντας το νταήδες, άλλοι παίζοντας το εκλεκτικοί τζιαι ευαίσθητοι. Μεν πολλοβάλλεις υπόψην σου πως νομίζεις ότι σε θωρούν οι άλλοι. Κάποτε θα ανακαλύψεις ότι οι παραπάνω γεναίτζιες αγαπούν τους ευαίσθητους αθρώπους γιατί ξέρουν να αγαπούν καλλύττερα. Τζιαι σίουρα θα καταλάβεις επίσεις ότι γεναίκα που εκτιμά την λεπτότηταν τζιαι ούλλα τα άλλα χαρακτηριστικά αναφέρεις τζιαι που φαίνεται ότι σε κάμνουν να φοάσαι , είναι γεναίκα που ξέρει να αγαπά τζιαι να διά ευτυχίαν γυρόν της.
Εν είμαστιν συνηθισμένοι οι άνδρες να μιλούμεν για τον ανδρισμόν μας. Για να μεν εμάθαμεν μπορεί τζιαι να μεν ιχρειάζεται. Αν εμιλούσαμεν όμως παραπάνω, ίσως να μας εδιάλυεν πολλές αγωνίες που αργά η γλήορα καταλήγουμεν στο να τες διαλύσουμεν που μόνοι μας.
Καλως ώρισες στο μπλόγκινγκ.
Το ότι τζαι οι άλλοι μπορεί να αξίζουν Όσκαρ φαντάζομαι εσκέφτικες το!
Τζαι μια μέρα μπορεί να ανακαλύψεις that you are not so different after all, just unique as everyone else (μεν κριτικάρεις τα αγγλικά μου τζαι δεν νεν πολλά!)
Τζαι να τολμήσω να πω ότι σε κάποια χρόνια μπορεί να αρκέψεις να βλέπεις άτομα που κοντεύκουν στο να έχουν παρόμοιες ανησυχίες/σκέψεις με τις δικές σου
Καλό βράδυ!
Εν 5-6 πατσους που θέλεις να ξυπνησεις, να φερεις τα μιλια σου.
Ακου ιμίσhιμου εν μοναδικός..
διαβάζοντας την ανάρτηση σου ένα μόνο μου έρχεται στο μυαλό:γυναίκες, οι αιτίες όλων των κακών πάνω στη γη..
Diavazontas-se ego, pali, skeftika - op, tous 3ero aftous... tous anextika ki ego ena feggari...
Alla epeidi i zoi einai mikri kai pote den 3ereis poso xronos sou menei, mazepsa tis valitses mou (literally and figuratively) kai efiga. Kai to mistiko? O poiitis sou leei oti opou ki an pas, ton idio xoro katalamvaneis. Ki omos 3exnaei na sou pei oti context matters. And some places require more acting than others. And some require no acting at all.
Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες συνταγές. Κάνεις τη ζωή σου, όπως γουστάρεις. Χωρίς να ακολουθείς κανόνες, comme il faut καταστάσεις και το πλήθος.
χ
Το ότι αισθάνεσαι διαφορετικός από τους υπόλοιπους δεν είναι κακό. Το ότι δεν μπορείς να βρεις την ταυτότητα σου όμως μέσα σε αυτούς είναι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο κόσμος δεν είναι μόνο ίδια καλούπια που γελάνε-διασκεδάζουν-ζουν με τον ίδιο τρόπο. Κι από την άλλη, σκέψου πόσο βαρετή θα ήταν η καθημερινότητά σου εάν όπου πήγαινες έβρισκες ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν και που σου συμπαραστέκονται και που έχουν common taste στα αστεια στον τρόπο ζωής στο life style σου.... Γι αυτό το λόγο είναι οι φίλοι μπάσταρδε, για να σε καταλάβουν για να τους πεις αυτά που αισθάνεσαι, να δείξεις πόσο διαφορετικός είσαι. Κι αυτοί θα βρουν τρόπο να σου το ανταποδώσουν, να το εκτιμήσουν. Και το θέατρο χρειάζεται στη ζωή, για να αποφύγεις όμως καταστάσεις, όχι για να μπεις μέσα σε αυτές.... Και δεν ξέρω κατά πόσο χρειάζονται οι χρυσές σφαίρες ή τα Oscar, χρειάζεται μόνο να βάζεις μια πινελιά του εαυτού σου σε όλα αυτά. Εξ άλλου, τα διαμάντια δεν τα βρίσκεις στο δρόμο όπως περπατάς, θέλει πολύ κόπο και αγώνα για να φτιάξεις το "κόσμημα" της ζωής σου...
"Και προσπαθώντας, κάτι για να θυμηθώ, αποκοιμήθηκα.."
apo tin proti fora pou akousa afton to stixo me stoihionei... apisteftos...
kai oson afora ta ipolipa pou les... been there... kai meta I went on the other side... pou pisteva oti en telei den eimai toso special oso nomiza, oti uparhoun anthropoi out there poli pio bright and deep... den katelixa telika ti itan to pio psixofthoro, otan pisteva oti kanenas de me katalavenei kai pos pote den tha gnoriso kosmo na sinenooume opos tha goustara í'otan pisteva pos eimai ena tipota san ola ta alla...
I know that you hate hearing this, but you are still young... so many beautiful things are gonna come to you... Kai ola ta sinesthimata einai apisteftes empiries... Pain and misery can be also beautifull...
Το τι εν καλό τζιαι τι κακό, τι αξιόλογο τζιαι τι άχρηστο εν πολλά υποκειμενικό πράμα. Προσπάθησε απλά να φέρεις τη ζωή σου όσο γίνεται πιο κοντά σε τζείνο που θέλεις τζιαι που εσύ νιώθεις καλά μέσα του. Δεν ξέρω αν τα πλάσματα εν καμωμένα που πλαστισίνη αλλά εν εύπλαστα. Εν γνώσει ή εν αγνεία σου ήσουν κάτι άλλο, έγινες τούτο που είσαι σήμερα τζιαι αύριο θα γίνεις τζείνο που θα είσαι παρακάτω. Μην τη φοάσαι την αλλαγή. Εν που τα τυχερά του ανθρώπου, προτέρημα τζιαι όπλο καμιά φορά.
Την πλαστισίνη όμως που όταν την αφήκεις έξω στον αέρα εν να ξεράνει. Τζιαι το πλάσμα το ίδιο όταν μένει συνέχεια εκτεθειμένο στους “αέρηδες” σκληρηνίσκει. Χρειάζεται τζιαι τζείνο την “περιποίηση” του. Μακάρι να βρεις να σου την διούν.