"Θύμαμαι τότε που είχαμε πιεί, δυο τρία ποτά παραπάνω. Στα μεγάλα μαξιλάρια. Με ναργιλέδες, να περνάμε καλά. Να γελάμε στο άσχετο. Υποσχεθήκαμε πως δεν θα χαθούμε ποτέ. Άφησα το μεγάλο ποτήρι με το merlot που είχαμε πάθει πλάκα και βγήκα έξω για να πάρω λίγο καθαρό αέρα. Ήταν καλοκαίρι.
Σας άκουγα μέσα που συνεχίσατε να γελάτε και χαμογέλασα χαζά, όσο κι αν ζαλιζόμουν. Κάθισα στα γόνατα και έκλεισα τα μάτια μου. Ζαλίστηκα. Μεθύσαμε. Με παλιές αγάπες, τραγούδια μεθυσμένα και παράξενες νύχτες. "
ΥΓ. Μου λείπει η ολοκληρωμένη μαλακία μας. Ίσως να φταίξαν οι μοίρες σας, ίσως να βρεθήκατε εχτός τόπου και χρόνου. Ή ίσως να ήταν καθαρά δική σας βλακεία.
ΥΓ2. Ωραίοι, νέοι.. και ατυχείς;
4 comments:
τάνια ε?!
maria t.
Aξίζει της ποίημαν τούτης της σκηνής, για να μέν ξεχαστεί.
Ζω, ίσα που ζω
κι εσύ μου λες " η ζωή συνεχίζεται."
Σιωπηλός, σε κοιτώ
να πετάς τις ευχές στα καμένα.
Θες, να 'μαι καλά
λόγια φτηνά που η πρόθεση σκίζεται.
Να φανώ δυνατός
σ' ένα πλάνο που πια δεν φωτίζεται.
"Τίτλοι του τέλους" σε στίχους Μπαλτζή μου θύμισες..
Όπου κι αν είσαι, καλή σ συνέχεια!
"Ωραίοι, νέοι.. και ατυχείς;"
Μάλλον όχι.
Ωραίοι, νέοι...και με one too many 'κακές' επιλογές, ίσως.
Ωραίοι, νέοι...και με f*** up priority list, ίσως.
...κάτι δικά μου. Ίσως και όχι.
j/laz