Ένα απο τα πράματα που θαύμαζα – ίσως ακόμη να το θαυμάζω – είναι μερικά ζευγάρια που κρατάνε στον χρόνο. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου σε μια μακροχρόνια σχέση, για πολλούς, δικούς μου διάφορους λόγους. Όταν όμως βλέπω μερικούς ανθρώπους να θυσιάζουν τον ιδιόμορφο χαρακτήρα τους for the sake μιας σχέσης, όλο αυτό μου φαίνεται overwhelming. Ξέρεις, αυτούς που έχουν «το τραγούδι μας», «το σημείο μας», τα «o,τιδήποτέ μας», που μεγάλωσαν μαζί, που ξέρει ο ένας πως είναι ο άλλος χωρίς πολλές κουβέντες, ακόμη και μίλια μακριά, που νιώθουν τις μαλακισμένες cliché “butterflies” ακόμα και μετά απο χρόνια, ακόμα και μετά από τσακωμούς και κρίσεις.
Ίσως πολλές φορές να κατακρίνω κάποιους για την ανεξήγητη συμπεριφορά, της έλλειψης εγωισμού. Επειδή ο δικός μου εγωισμός είναι κάτι το ιερό. Κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσα να αφήσω. Γιατί είναι αυτός που με βοήθησε να ξεπεράσω οποιεσδήποτε προσωπικές φουρτούνες και δυσκολίες. Κάτι το απόλυτα υποκειμενικό. Οι φουρτούνες, οι δυσκολίες. Όταν όμως πληγώνεται αυτός ο εγωισμός μου, βρίσκομαι– δικαιολογημένα – εκτός εαυτού.
Αναγνωρίζω πως κανένας άνθρωπος δεν είναι ο ίδιος. Και μπορεί να δουλεύει αυτή η σχέση εξάρτησης από τον άλλο σε κάποιους, αλλά μάλλον δεν ταιριάζει σε εμένα. Όχι επειδή έχω το image ενός ορκισμένου single. Αυτά τα έχω βρασμένα. Γιατί έπαψα να βάζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες και σε λέξεις. Κάτι που έμαθα μετά απο πολύ καιρό βέβαια. Έχω δρόμο.
Μπορεί να πεί κάποιος πως φοβάμαι να ερωτευτώ. Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω. Γιατί την έχω εγώ τη μαλακία. Να παθιάζομαι με ο,τιδήποτε στη ζωή μου. Να δίνω το 110% εκεί που πιστεύω πως ο μπάσταρδος έχει βρει την δική του ηρεμία και τη δική του γαλήνη. Ηρεμία, γαλήνη. Δυο λέξεις που με εκφράζουν. Δυο λέξεις που επαναλαμβάνω. Τουλάχιστον στις δύο τελευταίες αναρτήσεις. Κάτι που μπορεί να με κατήντησε γραφικό.
I’m taking my chances.
14 comments:
Αρα ακόμα δεν βρήκες την ιδανική που σου φέρνει γαλήνη και ηρεμία.
Αυτό είναι.
Κανείς,όμως,δεν μπορεί να πει πως ξέρει τι μπορεί να του επιφυλάσσει η ζωή.
Ούτε και μπορεί να ξέρει τι είναι αυτό που πραγματικά τον ηρεμεί και του φέρνει ηρεμία.
Οι άνθρωποι αλλάζουν... και η ζωή προχωρά με ρυθμούς που δεν αντιλαμβανόμαστε.
Νομίζω ότι απλά κατάλαβες ότι παίρνεις το θέμα πιό σοβαρά από τους υπόλοιπους. Δεν είναι κακό, απλά είναι πιό δύσκολο να βρείς αυτό που θέλεις. Μήν κάνεις εκπτώσεις...
Ψάχνουμε ηρεμία και γαλήνη γιατί;
Γιατί έχουμε issues;
Και μια συμβουλή. Πρόσεχε πού και πόσα δίνεις! Οι άνθρωποι έπαψαν να εκτιμούν πλέον. Ακόμα και αν δεν ζητάς ποτέ κάτι πίσω..Μιαν Ά εκτίμηση τη δικαιούσαι!
Καλό απόγευμα!
'Να παθιάζομαι με ο,τιδήποτε στη ζωή μου.' είναι δυνατόν να πει κάποιος ότι φοβάσαι να ερωτευτείς όταν παθιάζεσαι με οτιδήποτε?και αυτό δεν είναι μαλακία. είναι η απόλυτη ηρεμία.
'Επειδή ο δικός μου εγωισμός είναι κάτι το ιερό. Κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσα να αφήσω.'
όταν θα νιώσεις τις μαλακισμένες cliché “butterflies” θα τον αφήσεις :)
Με αυτό το post μου αναίρεσες το ποιος πίστευα πως ήσουν. Ταιριάζουν πολύ τα προφίλ σας, εκτός από αυτό.
Πολύ όμορφο κομμάτι.
x
Oh those wonderful cliché butterflies... I wonder where they are gone...
Nomizw oti akoma na vreis to katallilo atomo. Pou nomizw de 8a einai iremia kai galini, alla 8a moiazei perisssotero me fourtouniasmeni 8alassa, cos after all, that is Love. Mporei o egwismos na einai such a huge thing to handle, omws na skeftesai oti stin teliki oloi mas eimaste egwistes, einai xaraktiristiko tis an8rwpinis fisis.
Όταν ερωτευτείς παράφορα εκεί είναι που θα φτάσει ο εγωισμός σου στο φόρτε του. Εκεί που θα θέλεις το άλλο άτομο αποκλειστικά δικό σου, που δε θα διανοείσαι να το μοιραστείς με οποιοδήποτε άλλο.
Όταν αγαπήσεις παράφορα, απλώς θα 'χεις αγαπήσει τον άλλο πιο πολύ απ'τον εαυτό σου -γι'αυτό και θα νιώσεις ότι "πέφτει" ο εγωισμός. Στην αλήθεια δεν πέφτει, απλά εξαφανίζεται! Κι επανέρχεται, και ξαναφεύγει.
Όσο κι αν "αγαπάς" τον εγωισμό σου, θα λατρέψεις να τον αφήσεις να φύγει, έστω για λίγο.
@pax
Αυτό είναι καλό ή κακό;
σε αντίθεση με αυτό που λέει ο αγαπητός ημερολόγιος, ο εγωισμός σου θα εξατμιστεί από μόνος του γι’αυτόν που θα σε κάνει να ερωτευτείς τον εαυτό σου when you´re with them. Το ωραιότερο αίσθημα. Και μετά τα καθαρά σεντόνια του τσαρτελλακίου.
εγώ έτσι μετρώ την αγάπη μου, υπο/εν/α-συνείδητα. Όταν ο άλλος μου βγάζει έναν εαυτό που δεν μ’αρέσει, τότε δεν τον αγαπώ. Πώς μπορώ;
έχεις δίκαιο κάτι που μπορεί να λειτουργεί για κάποιος ανθρώπους μπορεί να μη λειτουργεί με σένα και κάτι που μπορεί να βγάζει νόημα τωρά για σένα μπορεί να μη βγάζει αύριο
κάμε αυτό που ξέρεις πως θέλεις για τωρά μια χαρά αποφασισμένο σε βλέπω
εγώ να μεν μιλήσω?
νομίζω ότι άμαν ερωτεύκεται κάποιος γίνεται πολλά εγωιστής, διεκδικεί, βουρά τον άλλον που πίσω, θέλει τον για τον εαυτόν του.
άμαν αγαπήσει όμως ηρεμά τζαι αφήννει λλίον παραπάνω αέρα στον άλλο τζαι κάμνει τζαι παραπάνω θυσίες για να είναι τζι ο άλλος ευτυχισμένος
νομίζω
άρα ερωτεύτου πρώτα αλλά φρόντισε να αγαπήσεις τζιόλας
(ξέρω καλά τη θεωρία) :)
Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Δεν είναι ότι έψαχνα στο περιβάλλον μου να βρω ποιος είσαι, απλά όταν διάβαζα το blog μου ερχόταν πολύ έντονα στο μυαλό το συγκεκριμένο άτομο. Κατευθείαν.
Δεν έχω περιέργεια να μάθω ποιος είσαι, αν θυμάμαι καλά σε ένα προηγούμενο post είχες πει πως επιθυμούσες την ανωνυμία, και το σέβομαι...! Νομίζω όμως ότι όλοι, όταν διαβάζουμε ένα blog φτιάχνουμε κάπου στο μυαλό μας μια θολή εικόνα ενός ανθρώπου. Κάπως διαγράφεται ο καθένας από αυτά που γράφει. Απλά σ' αυτή την περίπτωση o unshaved bastard και εκείνο το άτομο είχαν κάπως ταυτιστεί. Τώρα σας έχω ξεχωρίσει πάλι:-)