020109

Εδώ και μέρες νιώθω πολύ επικριτικός. Βασικά τους τελευταίους μήνες. Πιστεύω πως πραγματικά, τα πάντα πάνε στραβά σε αυτό το τόπο. Και επειδή έχω το mentality ενός fixer, δεν μπορώ να βλέπω καταστάσεις και νοοτροπίες χωρίς να πω κάτι για αυτές. 

Να αρχίσω απο τα εκπαιδευτικά συστήματα; Που χρόνο με το χρόνο αυξάνεται το ποσοστό ιδιωτικής εκπαίδευσης; Ή το ποσοστό των μαθητών που πάνε σπίτι 9 η ώρα μετά τα ιδιαίτερα, εκ των οποίων αρκετά μπορεί να είναι και GCE; Μάλιστα κύριοι. Από επίσημη έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας Κύπρου, φάνηκε πως η ιδιωτική εκπαίδευση κρατά ένα ποσοστό της τάξης του 16-17%, με συνεχώς αυξητικές τάσεις. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή 20 στους 100 μαθητές να φοιτούν στα ιδιωτικά. Και όχι δεν έχω πρόβλημα με τα αυξημένα ποσοστά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αντιθέτως, όντας απόφοιτος ιδιωτικής σχολής, είμαι περήφανος που έτυχα quality μεταχείρησης από καθηγητές, και περήφανος που έχω τον τίτλο του alumni της συγκεκριμένης σχολής. Το θέμα χρήζει περισσότερης συζήτησης αλλά θα σταθώ στο εξής: Τόσα χρόνια είναι γνωστά τα προβλήματα που υπάρχουν (και) στο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί καμιά κυβέρνηση δεν ασχολείται και φοβάται να αγγίξει το φάκελο «Παιδεία»; Γιατί έχουμε μείνει προσκολλημένοι στα συστήματα που θέλουν τους φοιτητές μας να συμπληρώνουν θέσεις στις άχρηστες σχολές και τα ΤΕΙ όπου οι καταλήψεις και τα χαμηλά standards συνθέτουν μια άθλια εικόνα; 

Και γιατί τελοσπάντων, η παιδεία επικεντρώνεται στο να δημιουργήσει απλά μηχανικά ρομπότς που να ξέρουν να διαβάζουν και να μετρούν, αλλά να μην ξέρουν να συμπεριφερθούν; Αν η κοινωνία και το κράτος δεν μπορούν να αλλάξουν λανθασμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, τότε ποιόν περιμένουμε να μάθει τρόπους στα παιδιά της Κύπρου; 

Είμαστε ένας λαός, που έχει το μυαλό αλλά δεν το χρησιμοποιεί. Προσπαθούμε απλά να μάθουμε εκείνα που χρειαζόμαστε για να περάσουμε μια ήσυχη ζωή στη καλοπέραση, χωρίς τρόπους, χωρίς παιδεία. Δεν θέλουμε την σφαιρική μόρφωση, δεν μας νοιάζει αν καίγεται η Γάζα ή αν η Lehman Bros κύρηξε πτώχευση ή αν η Ευρώπη θα επηρεαστεί απο τις μαλακίες των επενδυτών και τις κομπίνες του Madoff. 

Και θα ερωτηθεί κάποιος. Τι στο καλό τον έκαμε trigger, για να είναι τόσο επικριτικός; Το γεγονός ότι βλέπω καθημερινά ανθρώπους νέους να συμπεριφέρονται σαν απολίτιστοι πολίτες μιας τριτοκοσμικής χώρας, βυθισμένης στα σκουπίδια και στη βρωμιά. Το να βλέπεις έναν οδηγό να ανοιγεί το παράθυρο και να ρίχνει το τενεκεδάκι ή οποιοδήποτε άλλο σκουπίδι, εν έτη 2009, είναι μεγάλη ασέβεια και γαϊδουροσύνη. 

Αλλά όταν έχουμε ένα κράτος που αδιαφορεί για την παιδεία και για την υγεία, ψυχική και σωματική, όχι των παιδιών αλλά και των νέων, τι άλλο να περιμένουμε; Σε συνδιασμό την αδιαφορία των οικογενειών τους, δημιουργήσαμε ένα κράτος απο μικρούς, άξεστους ρέμπελους όπου μοναδική έγνοια είναι το χρήμα και η καλοπέραση.  «Σκλαβωμένοι» στα δημόσια σχολεία για μια δωδεκαετία, όπου η τυπική μόρφωση δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει σωστούς πολίτες και επείτα, για τα αγόρια, ακόμα δυο χρόνια εκμεταλλευσης της προσωπικής επιλογής. Η στρατιωτική θητεία. 

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ο κάθε πολιτικός ή στη χείριστη των περιπτώσεων ο κάθε γονιός τι αντιμετωπίζει ο κάθε έφηβος στο στρατό. Αντιμετωπίζει μια κατάσταση απελπιστική όπου μοναδική απασχόληση είναι το είδος Pokkas που πρέπει να αγοράσει απο το ΚΨΜ ή το πόσο θα μεθύσει στην διανυχτέρευση που θα βγεί ή το πόσα τσιγάρα θα πιεί σήμερα. 

Με τα λάθη των προηγούμενων γενιών που ήταν δήθεν αγωνιστές για το καλύτερο τούτου του τόπου, και τα λάθη των σύγχρονων κυβερνήσεων, εδημιουργήσαμε μια γενιά βαρετή με ανθρώπους χωρίς προσωπικότητα γιατί  πολυ απλά ΔΕΝ είχαν την ευκαιρία να αναπτυχθούν σαν άνθρωποι και σαν προσωπικότητες. Εδημιουργήσαμε μια γενιά χωρίς όνειρα,  χωρίς ταυτότητα. Και αυτό είναι που θα καταστρέψει τούτο το τόπο. Η μη ύπαρξη μιας ταυτότητας.   

Κάπου, καποτε διάβασα ότι η Κύπρος τρώει τα παιδιά της. Ίσως να είναι αυτό που χαρακτηρίζει την χώρα μου και αυτό με λυπεί αφάνταστα. Με ψηλό GDP per capita, με ισχυρή οικονομία αλλά at the same time, projects που γίνονται για να φαίνονται. Μέτριο health care, άχρηστο και outdated νομικό σύστημα, μέτρια υλοποίηση δημόσιας τάξης, άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα. 

Κι όμως, at the end of the day, η Κύπρος είναι η Κύπρος μας. Που αγαπάμε, που δεν λέμε να αποχωριστούμε. Που λέμε ότι είναι ελληνική, όποτε μας συμφέρει. Που παινευόμαστε ότι έχουμε την τέλεια οικονομία, και τα καλύτερα αυτοκίνητα. 

And it takes one shameful blogger to shutter the dreams of the Cypriot illusionists.

ΥΓ. Άρχισα χωρίς να ευχηθώ. Καλή χρονιά σε όλους. Μακάρι το 2009 να έχουμε λιγότερα παρατράγουδα.