the bastard; unshaved.

Παράξενε, φίλε μου.

2011-01-14T03:44:00.011+02:00

Ήταν από τις νύχτες τις γνώριμες. Που δεν μπορούσα να κλείσω μάτι. Γιατί, έτσι. Αν έχω μάθει κάτι τα τελευταία χρόνια, είναι πως πρέπει να κάνεις embrace την αυπνία. Εκτός κι αν γίνει insomnia.

Όταν δεν με πέρνει ο ύπνος, μ' αρέσει να βολτάρω με το αυτοκίνητο σε άδειους δρόμους. Με τη πόλη και τα φώτα της, για παρέα. Χωρίς να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν. Να βλέπεις τον λιγοστό και αλλόκοτο κόσμο της νύχτας. Με ταμπέλες neon και μερικές πόρνες στα πεζοδρόμια.

Τελευταία μου έλειψαν οι στιγμές με τον μπάσταρδο. Οι κλασσικές αυτές που χρειάζομαι για να έρθω πίσω στην δική μου πραγματικότητα. Για να μπορώ μετά να λειτουργήσω efficiently.

Είναι κάτι τέτοια που δεν μπορει - σχεδόν - κανένας να κατανοήσει. Το πριβέ, το εμένα. Να κάνεις κάτι που σ' αρέσει για τη καύλα σου. Έτσι για να νιώσεις μονάχα εσύ, ωραία.

Changes.

2010-12-14T00:20:00.004+02:00

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή σου που ξέρεις πως είναι δύσκολο να αλλάξεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχοσύνθεση. Αλλά ξέρεις πως πρέπει.

Το δέκα ήταν διαφορετική χρονιά. Αλλιώτικη. Άλλαξαν πολλά πράματα. Τα περισσότερα προς το καλύτερο. Έτρεξα να προλάβω τη ζωή που με προσπέρασε, χωρίς να σημαίνει κάτι το σαδιστικό, κάτι το απαισιόδοξο. Έτρεξα να αλλάξω και να φτιάξω όλα, όσα έκανα διαφορετικά τα τελευταία 5-10 χρόνια.

Δεν ανήκω όμως στην κατηγορία των ανθρώπων που ευλογούν τα λάθη τους, που πιστεύουν και τα ρίχνουν σε μάγισσες, σε ξόρκια και προκαταλήψεις. Κυριώς όταν ξυπνάς μια μέρα και αντιλαμβάνεσαι πως ο τρόπος που αντιμετώπισες κάποιους ανθρώπους, κάποιες καταστάσεις στη ζωή σου, ήταν -ίσως όχι λάθος, αλλά - διαφορετικός απ' ότι θα έπρεπε. Λόγω της δικής σου μαλακίας. Ή απειρίας.

Το δέκα ήταν η χρονιά που άλλαξα πράματα. Χειροπιαστά και μη. Και για να είμαι εδώ να γράφω, πάει να πει πως ήταν σημαντικές αλλαγές. Ίσως όχι τεράστιες. Αλλά μικρά βήματα για έναν καλύτερο μπάσταρδο.

Το δέκα ήταν η χρονιά που I came in terms with myself. Έβαλα κάποιες προτεραιότητες. Το να περνάω καλά, να κοιμάμαι και να ξυπνάω ήσυχος. Χωρίς να αφήνω κάτι που δεν θα έπρεπε, να με επηρεάζει, να μου γαμάει τον εσωτερικό μου κόσμο.

Το δέκα ήταν η χρονιά που με έκανε να χαμογελάω, ακόμα και όταν είμαι μόνος σε μια στολισμένη πλατεία. Όχι σαν πέρσι. Που τρέχοντας να προλάβω τραίνα, αφήσα πίσω μου ανθρώπους που θεώρησα περιττούς. Για φαντάσματα.

Το δέκα έχω βρεί λίγο παραπάνω τον εαυτό μου. Εσύ;

Anekplirotoi Erotes.

2010-09-08T13:56:00.004+03:00

Καθώς ανηφόριζα σε μια μικρή πάροδο της λεωφόρου, σκεφτόμουν τα δικά μου. Τελικά χρειάστηκα ένα χαστούκι. Ή ένα χάδι.

Είναι τότε που αντιλαμβάνεσαι κάποια πράματα. Και βλέπεις πιο καθαρά όλα όσα σου συμβαίνουν. Τότε, που φεύγεις και χάνεσαι για άλλους τόπους. Για λίγο. Και καθαρίζει η ψυχή και ο νους. Σε λιμάνια. Και κρεβάτια ξένα.

Χρειάστηκα μήνες ολόκληρους μες την τύφλα για να αντιληφθώ πως έχω χάσει τον εαυτό μου. Κάπου μεταξύ ενθουσιασμού και ανεκπλήρωτου έρωτα.

Εξάλλου.. εγώ ποτέ δεν ήμουν για αυτά. Ανεκπλήρωτοι έρωτες. Να με κάνουν να νιώθω πιο μόνος από ποτέ. Να θες να δώσεις και να δοθείς ολοκληρωτικά. Αλλά να μένεις μες τη μέση του δρόμου με χέρια γεμάτα.

Τι απομένει; Το γκρίζο. Σαν τις μέρες τούτες, που αλλάζει λίγο ο καιρός. Μια συννεφιά, μια ψιχάλα. Μια νέα αρχή. Σεπτέμβρης.

Anthropoi Monaxoi

2010-08-29T02:30:00.003+03:00

"Είναι κάποιες φορές που γαμιούνται τα πάντα." Αυτό. Επίλογος σε συζήτηση βάθους. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς περιττά λόγια. Είναι φορές, που απλά δεν τραβάει. Είτε το λες σχέση, είτε το λες σεξ, είτε το λες καθημερινότητα.

Είναι κάποιες φορές που impulsively θα φύγω. Χωρίς να δώσω εξηγήσεις. Να κάνω κάτι για 'μένα. Να βρεθώ μια βραδιά σε γνωστά στενά σοκάκια. Με τραγούδια λαϊκά. Ντυμένος κι άδειος, κι αφημένος. Λίγο ζαλισμένος από το ποτό. Ίσως με ένα χαμόγελο.

Είναι φορές που αγαπάω τον εγωϊσμό μου. Γιατί ίσως να είναι το μόνο πράμα που με κρατάει ζωντανό.

Ιστοριες της Costa Rica

2010-08-11T14:57:00.009+03:00

Καθόμασταν στο μπετόν της αυλής παρέα με μπύρες. Και την αυγουστιάτικη υγρασία. Άναψε τσιγάρο και έβλεπε στο άσχετο. Κατάλαβα ότι προσπαθούσε να κρύψει τα μάτια του να μην τα δω. Βούρκωσε. Χαμογελούσε όμως.

Καθόμασταν με τον Ντένις και μου έλεγε ιστορίες της Κόστα Ρίκα. 'Ενα μέρος που αγάπησε περισσότερο απ' όσο το σπίτι του. Είχε και αυτός τα δικά του. Ταξιδιάρικη ψυχή. Τους δικούς του τους έβλεπε μια στο τόσο. Χάθηκαν και αυτοί κάπου στην γαμημένη ρουτίνα του Λονδίνου. Κάτι που μας έφερε τόσο κοντά. Παρόμοιες καταστάσεις, παρόμοιες ανασφάλειες.

Ο Ντένις μου έλεγε πόσο ελεύθερος ένιωθε στη Κόστα Ρίκα. Μπορεί να μην είχε κανένα δικό του άνθρωπο. Είχε όμως τους χαμογελαστούς ανθρώπους της Κόστα Ρίκα, να του γεμίζουν οποιοδήποτε κενό.

Τον έβλεπα και εγώ σιωπηλός. Συνέχισα να ακούω τις ιστορίες του, μαγεμένος με τη λεπτομέρεια. Υποσχέθηκα τότε, στον φίλο μου τον Ντένις, πως μια μέρα θα πάμε μαζί πίσω στη Κόστα Ρίκα.

Life is a highway 2.0

2010-08-09T17:28:00.007+03:00

Η μάνα μου πάντα μου θύμιζε πως παρολίγο να με γεννούσε στo δρόμο. Εκ τότε - από τη μέρα που ήρθα σε τούτο τον, κάποτε, όμορφο κόσμο - αγαπούσα ένα ζεστό σπιτικό, αλλά περισσότερο αγαπούσα τους δρόμους.

Και αλήθεια, απο παιδί χρειάστηκε να "ζήσω" στον δρόμο, ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου. Τότε το μισούσα. Τώρα απλά έχει γίνει κομμάτι μου. Που αγαπώ.

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να μου αλλάξει τη διάθεση είναι μια βόλτα στο αυτοκίνητο. Κάποτε με 150, καθώς θα σουρουπώνει, παρέα με τον ήλιο. Και κάποιες άλλες φορές με 40. Σε ένα ερημικό δρόμο κοντά στη θάλασσα. Μυρωδιά αλμύρας.

Όλα αυτά με κάνουν να ξεχνώ τον κάθε μαλάκα που μου χαλά τη μέρα, τη νύχτα, την ηρεμία μου. Μπάσταρδος 1, Μαλάκες 0. Life is a highway.

To kalokairi.

2010-08-01T14:17:00.002+03:00

Ηταν από τις λίγες νύχτες του Ιούλη που η υγρασία ήταν υποφερτή. Ξαπλωμένοι, βουβοί, ο καθένας χαμένος στις δικές του σκέψεις. Έβλεπα τους διάφορους αστερισμούς και σκεφτόμουν τα δικά μου. Τους έρωτές μου, τα πάθη μου, τα λάθη μου. Όλα τα cliché. Κάποτε με ένα χαζό χαμόγελο.

Φέτος δεν έχει διακοπές. Όχι, δεν είναι λόγω κρίσης. Απλά δεν έκατσε. Όταν συζητούσα με τον κύκλο μου, όλοι μιλούσαν για εξωτερικά, για νησιά εξωτικά, για άλλες δήθεν όμορφες ιστορίες. Φέτος δεν επιζητώ τέτοιου είδους διακοπές. Μου αρκεί να είμαι έξω μια καλοκαιρινή νύχτα, σε μια αυλή, σε ένα μπαλκόνι και να πίνω τα ποτά μου, μαζί με άτομα που αγαπώ. Που θα πούμε την βλακεία και θα γελάσουμε. Μετά θα μοιραστούμε μαζί την σιωπή. Να βλέπουμε τον ήλιο να πέφτει, σαν σουρουπώνει παρέα με ήχους αγαπημένους, χαλαρούς. Αλλιώτικους, που μας ταξιδεύουν. Κυριακές σε ξύλινες μικρές καρέκλες, σε άτυπα μέρη. Με ανθρώπους χαλαρούς, χωρίς πολλές δηθενιές. Αυλές με κληματαριές και άρωμα καλοκαιριού. Ηλιοκαμένοι λίγο. Και ξανά, λινά πουκάμισα και σαγιονάρες στο χέρι. Άμμος στα πόδια μας.

Φέτος το καλοκαίρι δεν έχει πλάνα. Εξάλλου, η φιλοσοφία του «Ό,τι κάτσει» είχε πάντα καλύτερη γεύση στο τέλος της ημέρας. Ή στο τέλος του καλοκαιριού. Σκέφτηκες να με πίεζες τον Μάρτη, να κλείναμε 8ήμερο μέσα του Αυγούστου; Τότε που αλλάζαμε σκηνικά, που μπαίναμε σε άλλες διαστάσεις. Που καιρός για οργάνωση και σκέψη; Προτιμούσα, σχεδόν πάντα, τα out-of-the-blue roadtrips. Με μια διάθεση αλλιώτικη, πιο λεβέντικη. Με τραγούδια στο αυτοκίνητο και σαχλαμάρες να περνάμε την ώρα μας. Και ο ήλιος να μας κάνει παρέα.

Φέτος το ξέρω πως υπήρξαν και θα υπάρξουν νύχτες ζεστές, που το αίμα θα βράζει. Που δεν θα μπορώ να χαλαρώσω όπως το θέλω. Νύχτες που θα νευριάζω για πράματα ίσως ασήμαντα, που όμως έχουν τον λόγο τους. Και τον τρόπο τους. Αλλά ξέρω, πως φέτος το καλοκαίρι θα είναι αλλιώτικο. Πιο αληθινό, πιο πραγματικό. Λίγη δροσιά, καϊπιρινιές και χαμόγελα. Χωρίς όμως μεγάλα expectations.

bastard chronicles

2010-07-25T18:20:00.005+03:00

You wake up in a different place, at a different time.

The rest of the world is screamingly protesting for human rights, independence, cheap intercourse. Cheap sex and alcohol. Masturbation is good no more.

You walk around with buildings collapsing, lives shattered. Shirts and ties, with no faces. Numberless copies of unoriginality. Some grand master plan conspiracy. Prostitutes and thieves, a better tomorrow.

You feel fucking special. A way out. You preach your word to the people. For you have the special gift of alluringly glamoring the dumb masses. "Quit your job. Start a fight. Prove you're alive. If you don't claim your humanity you will become a statistic. You have been warned"

Paradise Circus.

2010-07-18T17:38:00.004+03:00

Ξημέρωμα σε ξένο κρεβάτι. Φώτα σβηστά, λιγοστό φως να μπαινει απο τα παράθυρα. Μέρες που δεν ξέρεις που ξυπνάς, ποιός πραγματικά είσαι και τι ζητάς.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου μήνες χαλάρωσης και ηρεμίας. Κάτι που κρατά πολύ λίγο. Μονάχα μια ώρα, ή δύο. Και τότε κάτι το χαλάει, κάτι το γαμάει. Και ξαναρχόμαι πάλι στην ίδια την γαμημένη πραγματικότητα.

Όσο και να προσπαθώ, είναι κάτι πράματα που μου ταράζουν τα νεύρα. Που λέω κουβέντες παραπάνω. Που θέλω να σπάσω την πόρτα. Που με φοβίζει ακόμα και ο ίδιος μου ο εαυτός. Ας πρόσεχε. Κανείς, δεν παίζει μαζί μου.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Πως σκατά έχουν καταντήσει έτσι οι άνθρωποι; Καρικατούρες των εαυτών τους. Αυθεντικότητα μηδέν. Λες και η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Που θα πατήσεις ένα reset και θα αρχίσεις ξανά από την αρχή. Clean Slate.

Windmills.

2010-07-09T20:22:00.013+03:00

Καθόμουν για ώρες χωρίς να πω κάτι το ιδιαίτερο.

Οι Κυριακές λίγο πολύ ήταν πάντα οι ίδιες. Κυρίως το καλοκαίρι. Ένα φραπεδάκι στην βεράντα, μαζί με εφημερίδα, κανένα ένθετο περιοδικό. Αυτά με τους σελέμπριτι δήθεν και καλά. Τι φόρεσε, τι έκανε, τι έφαγε. Μαλακίες..

Έκλεισα το περιοδικό και την πλησίασα. Δεν της άρεσαν και πολύ οι οικογενιακές συνάξεις. "Θες να πάμε μια βολτίτσα; Θα πάρουμε και παγωτό. Άντε"

Κούνησε το κεφάλι της αρνητικά, χωρίς να πει κουβέντα. Οι υπόλοιποι ήταν μέσα, ετοίμαζαν το τραπέζι για το μεσημέρι. "Χμ, καλά. Θα πρέπει να φάω μόνος μου όλο το παγωτό νουτέλα. Μμ.. κρίμα".

Καθώς κοίταζε στο άπειρο, γύρισε και μου χαμογέλασε δειλά-δειλά. "Αντε ξέρω ότι θες. Πάμε. Άστους εδώ αυτούς."

Ουτε εμένα μου άρεσαν και πολύ οι φασαρίες, τα τραπέζια. Συζητήσεις ατέλειωτες, χωρίς κάτι το ουσιώδες. Οικογενειακά βέβαια. Κάποτε λατρεμένα, κάποτε καλύτερα αφημένα.

Την πήρα απο το μικρό της χέρι και περπατήσαμε μέχρι την άσφαλτο. Είχε γίνει όμορφη γειτονιά, αν και γεμάτη εξοχικά. Το καλοκαίρι σφύζει απο ζωή. Και μυρωδιά. Σπίτι στη θάλασσα. Σαν την Τράπεζα Κύπρου. Περίπου.

Περπατήσαμε μέχρι πιο κάτω, σε μια παγωταρία με φανταζέ παγωτά. Ξέρεις, όχι τα τυπικά σοκολάτα βανίλια. "Χμ.. εγώ λέω να πάρω νουτέλα παγωτό μαζί με….φράουλα. Εσύ τι λες;" Μου έδειχνε με το δάκτυλό της το μπισκότο. Κάθισα λίγο κάτω να την βλέπω. "Αυτό θες; Μμμ μπισκότο. Θα το δοκιμάσω και εγώ ε;;"

Πήραμε τα παγωτά και περπατήσαμε σε ένα παγκάκι, κοντά στη θάλασσα. Όμορφα ήταν. Αν και ήξερα ότι της έλειπε κάτι πολύ σημαντικό απο τη ζωή της. Η αλήθεια είναι πως την νοιάζομαι. Λίγο η αθωότητα, λίγο η θλίψη της. Αγαπώ τα παιδιά. Το χαμόγελο τους ίσως είναι πιο σημαντικό απο το να προσπαθείς να ικανοποιήσεις έναν ενήλικα.

Καθίσαμε εκεί για λίγο. Είδαμε βάρκες, μικρά πλοία. Όμορφα πράματα.

Ενοικιάζεται μπάσταρδος. Επιπλωμένος.

2010-07-05T22:57:00.002+03:00

Για πρώτη φορά μετά απο χρόνια, έχω την αίσθηση πως έχω εγώ το τιμόνι της ζωής μου. Για πρώτη φορά, δεν έχω λόγο να γκρινιάζω. Για τίποτε.

Και πραγματικά φέτος χαλάρωσα υπερβολικά. Είπα να δω τη ζωή με άλλο μάτι. Να κάτσω πίσω και να το χαρώ. Αλλά σαν μαλάκας που είμαι, δεν μπορώ. Νευριάζω με την πολιτική, νευριάζω με τον κάθε άσχετο στον δρόμο, με το τρίχρονο σατανά στο αεροπλάνο που με κάνει να θέλω να μοιραστεί το αεροπλάνο και ως δια μαγείας να σωθώ εγώ με ένα αλεξίπτωτο. Δεν μου αφήνει κανένας περιθώρειο να χαρώ. Ακόμα και ανθρώποι που αγαπώ πετάνε ατάκες που χρειάζομαι τουλάχιστον ένα σαββατοκυρίακο anger management για να με βρει η Δευτέρα εντάξει.

Αν και όλα είναι ρολόι, κάτι πάει στραβά μαζί μου. Ίσως να μην μου έκατσε η φάση του "Χαλάρωσε, όλα είναι μια χαρά". Και εκεί που λέω πως είμαι γεννημένος για μια ζωή πλουσιοπάροχη σε δράμα, δεν θέλω να δω άλλο γαμημένο δράμα. Τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.

Και πάνω που έχω γαμήσει το υποτιθέμενο ζεν, έρχομαι και λέω τι σκατά θέλω φέτος. Ψάχνω εσένα. Που θα ξυπνάς μαζί μου το πρωί. Και θα ανέχεσαι την κάθε μαλακία μου. Το κάθε κουσούρι μου. Την ανάγκη μου να είμαι τουλάχιστο κάποιες φορές μονάχος μου. Αλλά και να πηγαίνουμε άπειρες βόλτες σε όμορφα μέρη. Κυριακές γεμάτες. Χίλιες και άλλες τόσες νύχτες χαλαρές, να ταξιδεύουμε σε άλλα μέρη. Αλλά θα σε φροντίζω. Κάποτε. Γιατί έμαθα ρε γαμώ τη πλάκα μου, να αγαπώ. Και να μαγειρεύω.

Ftiakse mia thalassa kai vale mas ekei.

2010-07-03T14:52:00.004+03:00

Φέτος είπα πως θα χαλαρώσω. Μαζί με όμορφα πρόσωπα, χαρούμενα. Γελαστά. Χωρίς ηλιθιότητες. Χωρίς φρου-φρου και περιττά πράματα. Μακριά απο ανθρώπους που δεν μπορούν να χαλαρώσουν και ζουν μες το άγχος.

Αυτό το καλοκαίρι θέλω να είναι ωραίο. Και θέλω να το περάσω μαζί σου. Και με εσένα. Σε όμορφες παραλίες, σε φωτεινά μπαράκια στο κύμα. Με λινά πουκάμισα. Σαγιονάρες και άσπρα πανιά.

Η αλήθεια είναι πως πρέπει να αποστασιοποιηθούμε. Να πάμε μακριά. Χωρίς εφημερίδες, χωρίς τηλέφωνα και νέα. Να αφήσουμε ανθρώπους που κατάντησαν liabilities. Αν έχεις δει το "Up in the Air", καταλαβαίνεις τι εννοω.

Αυτό το καλοκαίρι, πάμε κάπου με λίγες αποσκευές.

A step forward, two steps where?

2010-06-23T22:07:00.002+03:00

Υπήρξαν φορές που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο για να με χωρέσει και εμένα μέσα. Να τον κάνω πιο ειλικρινή. Τώρα βρίσκομαι στη φάση που προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, να μη θέλει να αλλάξει το κόσμο. Ο κόσμος δεν αλλάζει.

Είναι φορές που νιώθω πως δεν ανήκω πουθενά. Χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι το απαισιόδοξο, κάτι το λυπηρό. Τα πρωϊνά που ξυπνάς με την ανασφάλεια του "κάτι πάει στραβά" αλλά πρέπει να το πνίξεις και να πεις γαμώτο, δεν ζω μονάχα για εμένα. Και μετά ξεχνάς. Και ξεχνιέσαι.

Και ρωτώ τον εαυτό μου. Αν δεν ανήκω πουθενά, μπορώ ποτέ να είμαι πραγματικά ευτυχισμένος; Γιατί βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους. Που αγαπώ και τους νοιάζομαι. Να προχωρούν να χτίζουν όμορφες ζωές. Κι αν όχι τόσο όμορφες, κάτι που στο τέλος της ημέρας σε βάζει σε σκέψεις για το αύριο. Σχέδια, ιστορίες. Καινούριες μέρες. Στερεότυπα.

Πριν λίγες νύχτες καθόμασταν με την τουλίπα σε μια όμορφη άσπρη αυλή και μιλούσαμε για το πόσο γαμημένα έχουν καταντήσει όλα. Οι σχέσεις, το φλέρτ. Αν ο υπόλοιπος κόσμος έχει καταντήσει ανιαρός, βαρετός και αδιάφορος, και αν αυτό σμίξει με την οποιαδήποτε ιδιομορφία που κουβαλώ εγώ ή ο κάθε μπάσταρδος. Τότε τι μένει;

Πολλές ερωτήσεις για ένα βράδι.

Turning point

2010-05-27T03:58:00.005+03:00

Eίναι οι νύχτες που γυρίζεις δεξιά, αριστερά. Οι νύχτες που δεν ξέρεις γιατί δεν μπορείς να κοιμηθείς, έστω κι αν έχεις τόση κούραση. Με λίγη υγρασία, έτσι για να σου σπάσει τα νεύρα περισσότερο. Εκεί που φτάνει στα όρια η υπομονή και κλωτσάς το σεντόνι καθώς απορείς με το βλέμα στο ταβάνι. Και μετά σταματάς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου, σηκώνεσαι και βγαίνεις στο μπαλκόνι να δεις κανένα αυτοκίνητο. A person, an animal. Something alive.

Σαν ενα major institution έτσι και εγώ ελέγχω τα βιβλία μου. Να δω που είμαι, τι έχω κάνει. Και τότε είναι που συνειδητοποιείς πως τα έχεις κάνει λίγο σκατά, λίγο σαλάτα. Αλλά και που έχεις κάνει και όμορφα πράματα. Με όμορφους ανθρώπους. Κάπου διάβασα πως, "Υou are never truly happy; you just get a couple of happy moments". Αν και απαισιόδοξο, δεν είναι μακριά απο τη πραγματικότητα. Πόσες φορές ξύπνησες την περασμένη βδομάδα με απίστευτη ενέργεια να αρχίσεις την μέρα σου; Αν μου πεις περισσότερες απο 2 τότε συγχαρητήρια, you've won a life.

Όταν ζορίζομαι πνευματικά και σωματικά θέλω να ξεφύγω. Και να καταλήξω κάπου μόναχός μου, σε ένα πάρκο, σε μια παραλία, κάπου να βγάζω την ενεργειά μου. Γιατί ξέρω πως στην ουσία κανένας δεν είναι τόσο μη-εγωϊστής για να κάτσει κάπου μαζί μου. Όσο κοντά και αν είμαστε. Όταν ζορίζομαι αμφισβητώ τα πάντα. Και όλους. Και μπορεί να αγαπώ unconditionally αλλά δεν υπήρξε ποτέ μια στιγμή που να είμαι σίγουρος και ασφαλής για τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου. Λες και θα ξυπνήσουν μια μέρα, plot a master evil plan against me.

And then I die.

Κυπριακή Πολιτική: Καζάνι που βράζει.

2010-04-07T20:26:00.003+03:00

Photo by: http://www.flickr.com/photos/kevrekidis

Το ότι θα υπήρξαν αντιδράσεις μετά το προηγούμενο ποστ ήταν - νομίζω - αναμενόμενο. Είμαστε σε μια φάση στο κυπριακό που ο καθένας βουρά την ίδια του την ουρά, φοβούμενοι κάτι που δεν ξέρουμεν ακριβώς τι.

Γιατί όμως αποφάσισα να γράψω τζαι δεύτερη φορά για την Κυπριακή πολιτική; Γιατί ακριβως όπως είπα την πρηγούμενη φορά οι πολιτικοί σε τούτο το τόπο δεν έχουν ούτε αξιοπρέπεια, ούτε πειθαρχεία. Δυστυχώς, λυπούμαι που το λαλώ αλλά όσο σοβαρό τζαι αν είναι το πρόβλημα της Κύπρου, όσο πολλά τζαι αν είναι τα υπόλοιπα θέματα που πρέπει να συζητηθούν, δεν υπάρχει σχεδόν καμμιά εσωτερική ενότητα μεταξύ των κομμάτων.

Δεν γίνεται κύριοι, να σας καλεί ο υπουργός οικονομικών σε σύσκεψη για μέτρα στήριξης της οικονομιας τζαι να γυρίζετε μια ώρα πριν να λαλείτε "Εν θα έρτω" σαν πως τζαι θα πάτε να παίξετε κουμέρες! Δεν γίνεται να προσπαθεί η κυβέρνηση να φέρει στα ίσια του τούτον τον τόπο, να προστατέψει την οικονομία τζαι να προσπαθήσει να κάμει πρόοδο στο κυπριακό τζαι να μην διάτε καθόλου σημασία! Είμαι εξοργισμένος γιατί παρακολουθώ το πόσο αμπάλατα είναι τα κόμματα, χωρίς καμμιά διάθεση για συνεργασία. Τζαι μετά τις τελευταίες εξελίξεις αλλα τζαι εσωτερικές ρήξεις, εμένα τουλάχιστον μου εδημιουργήθηκε ένα κλίμα απαισιοδοξίας. Όσο τζαι να προσπαθήσω εγώ σαν μπάσταρδος, όσο τζαι να προσπαθήσει ο κάθε κυπραίος που σκέφτεται τον τόπο του, όσο τζαι να προσπαθούν οι πολιτικοί που θέλουν πραγματικά να έβρουν μια λύση στο πρόβλημα που μας τρώει μέρα-νύχτα, αν δεν υπάρξει συνεργασία μεταξύ των μεγάλων κεφαλιών δεν γίνεται ΤΙΠΟΤΕ.

Ο μεγάλος καημός αν φκεί ο Έρογλου τζαι αν δε φκεί τζαι αν δεν θα υπάρξει πρόοδος. Μα ρε ανθρώποι μου καλοί, ο πρόερδρος εν τζιαμαί. Προσπαθεί με ούλλα τα μέσα να συνομιλήσει, να έβρει κάποια κοινά σημεία. Ακόμα τζαι ΑΝ φκει ο Έρογλου, στηρίξετε τον πρόεδρο τζαι προσπαθήστε στο έπακρο. Το μόνο που κάμνετε είναι να δίνετε ένα κλίμα απαισιοδοξίας προς τον λαό - ή μάλλον καλύττερα προς τους ανθρώπους που ακόμα νοιάζουνται. Γιατί ας μεν ξεχνούμε που ήρτε ο Μουν, οι Τ/Κ που εμαζεφτήκαν ήταν 800, ενώ εμείς εδείξαμε πόσο θέλουμε ειρήνη τζαι επήαμεν 80 ψώριες που αναθεμάντα που τους ήβραν, πραγματικά.

Τζαι λυπούμαι που το λέω αλλά ίσως ο Νταβούτογλου να είχε δίκαιο που λέει πως το μπαλάκι δεν είνα μόνο θέμα να πέσει στην Τ/Κ πλευρά, αλλά τζαι οι δικοί μας να φέρουν τα μίλια τους, να συμφωνήσουν τζαι μετά να προχωρήσουμε. Δεν γίνεται να ζητούμε το ένα τζαι το άλλο για να υπάρξει μια μέση λύση τζαι στα εθνικά συμβούλια να γίνεται της πουτάνας. Αποφασίστε κύριοι τι σκατά θέλετε να κάμετε σε τούτον το τόπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως εμείς σαν πλευρά, αν θέλουμε να κερδίσουμε τίποτε, πρέπει να υποκήψουμε. Το να περιμένουμε μια λύση που θα "καθαρίσει" την Κύπρο τζαι θα ζουν μόνο οι "Ελληναράδες" με κάτι "Τουρκόσπορους" που μας εμείναν αγγονί, είναι σαν να περιμένουμε τον ήλιο να ανατείλει που τη δύση. Δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο να δείτε την Κύπρο "ελεύθερη, ελληνική", βάρτε το καλά στο νου σας.

Είτε η τελική λύση εν η διχοτόμηση - που μεταξύ μας πολλοί την θωρούν τζαι καβλώνουν - είτε είναι ΔΔΟ, το μόνο σίγουρο είναι πως η Κύπρος δεν θα είναι ελληνική. Τζαι να δουμε τους μάγκες που θέλουν διχοτόμηση τι θα κάμουν όταν το "νεο κράτος της ΤΔΒΚ" με το οποίο θα είμαστεν obliged να έχουμεν σύνορα, στέλλει έποικους στην "νότια κύπρο". Μετά θα δούμε πόσο Ελληναράδες εννα μείνετε.

Απολογούμαι για το "σκληρό" ποστ τζαι τη σκληρή γλώσσα, αλλά πραγματικά με γλυκόλογα τζαι γιασεμιά δεν πρόκειται να φκούμε πουθενά. Ίσιες, ξεκάθαρες κουβέντες. Η Κύπρος είναι καταδικασμένη. Το μόνο που πρέπει να αποφασίσουμε είναι ποιά λύση θα πονέσει λλιόττερο.

ΥΓ. Την επόμενη φορά που θα αποφασίσει κάποιος να στειλει e-mail με ξιτιμασιές, τουλάχιστον ας δώσει επιχειρήματα. Εθνικιστές της δεκάρας.

Ο μπάσταρδος μιλά για το Κυπριακό. (Όχι για πατριώτες)

2010-03-18T20:33:00.005+02:00

Όσοι δκιάβαζουν το μπλογκ μου ξέρουν πως εγώ με την πολιτική δεν έχω καμμιά ιδιαίτερη σχέση. Όπως ο κάθε Κυπραίος της ηλικίας μου, έτσι τζαι εγώ το μόνο που είχα κάμει σχετικά με το πρόβλημα της χώρας μου είναι να πάρω μέρος σε καμμιά πορεία τον τζαιρό που ήμασταν σχολείο, τζαι μετά εννοείτε να κάτσω σε ένα καφέ για φραπέ. Μαλακίες δηλαδή.

Ανήκω στη γενιά που εμεγάλωσε στο εθνικιστικό σχολείο που εδημιουργήθηκε μετά το '74. Έμαθα να πιστεύκω πως εγώ είμαι Κυπραίος τζαι τούτος ο όρος σταματά στην πρασινή γραμμή. Μετά την πράσινη γραμμή ο κάθε άνθρωπος που ζεί σε τζείντο μέρος εν "κακός". Έτσι λοιπόν εδημιουργήσαν μας την αίσθηση του φόβου ότι άμα κοντέψεις στην γραμμή που μας διαχωρίζει με τους "κακούς άλλους" - που μεταξύ μας εν ήταν ούλλα μαλακίες, αφού εβλεπες ότι είχε στρατό - θα σε κλέψουν τζαι να σε εκτελέσουν οι τούρκοι.

Αλλά είσιε κάτι φορές όταν ήμουν μωρό που σε ένα συγκεκριμένο δρομολόγιο εκάθουμουν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τζαι έβλεπα τους Τούρκους στρατιώτες στα φυλάκια να μας σιερετούν. Εν ήμουν κανένα ηλίθιο μωρό αλλά εν άφησα ποττέ τούτο το συγκεκριμένο πράμα να επηρεάσει το ότι είμαι ενας καθαρόαιμος Έλληνας που ζεί και αναπνέει για την ελληνική - και όχι κυπριακή - σημαία, που τιμά όλους τους ήρωες της ΕΟΚΑ χωρίς να καταλαβαίνει κάτι παραπάνω απ' όσα μας έμαθεν το εθνικιστικό μας σύστημα.

Η κυπριακή πολιτική εν - μερικώς - υπαρχτή, αλλά δυστυχώς απαρτίζεται που αμπάλατους πολιτικούς, που η μόνη τους έννοια είναι να συνεχίσουν να ταίζουν το τέρας που ονομάζεται "Κυπριακό πρόβλημα", έτσι ώστε να έχουν τζαι οι ίδιοι κάτι να ασχολούντε, αφού στα υπόλοιπα θέματα εν τελείως άσχετοι.

Η οικογένεια μου εν ητάν ποττέ φανατισμένη. Η μια πλευρά δεξιοί, η άλλη αριστεροί. Κουβέντες του πολέμου αρκετές, τις οποίες εμπόρεσα να κατανοήσω μετά που αρκετά χρόνια. Όπως κάθε κυπριακή οικογένεια έτσι τζαι η δική μου εσυζητούσε για πολιτικά θέματα στα ενίοτε οικογενιακά τραπέζια. Κουβέντες που δεν ξέρουν για ποιο λόγο τις ελέαν, εμπειρογνώμονες της δεκάρας. Συγγνώμη σόι μου, αλλά ετσι είναι.

Στη Κύπρο εμάθαμεν να τρώμεν ο ένας τον άλλο. Σε τέτοιο σημείο που εφτάσαμε να αφήκουμε το όμορφο νησί μας να πιάσει την κατρακύλα. Ξέρεις.. που η μόνη μας έννοια είναι να κάμουμε ένα σπιίτι του μισού εκατομμυρίου, να πλουτίσουμε, είτε μέσω της αναπτυξης γής, είτε μέσω του χρηματηστηρίου. Αν η γενιά των παππούδων μας εγαμήσαν την χώρα σε θέματα πολιτικής, οι γιούδες τους εγαμήσαν την οικονομία, χτίζοντας τον νεο-Κυπραϊισμο. Χ5, Cayenne τζαι λειπές μαλακίες.

Όταν ήμουν στρατό εσυνειδητοποίησα πόσο στραβοί είμαστε. Που βλέπεις το φυλάκιο στην απέναντι πλευρά τζαι θωρείς ότι στρατιώτες ανεξαρτήτως ράτσας έχουν μόνη έννοια να τζοιμηθούν τζαι να φκάλουν την γαμημένη τη σκοπιά. Που μας εμάθαν να φωνάζουμε συνθήματα γιατί έτσι ανέβαινεν το ανύπαρκτο ηθικό, λες τζαι ενομίζαν ότι θα εκάμναν τους νέους ήρωες της τοτε ΕΟΚΑ. Πλύση εγκεφάλου, εθνική φρουρά, total failure.

Η αγανάκτηση εν μεγάλη, όι γιατί το σύστημα στη Κύπρο πάει κατα διαόλου, αλλά επειδή ο καθένας ασχολείτε με το δικό του. Κανένας δεν νοιάζεται αν η Κύπρος εξακολουθεί να περνα το δικό της δράμαν. Κανένας δεν νοιάζεται αν οι "άλλοι" εν όντως συμπατριώτες μας, όσο άνοστο τζαι ξένο μας ακούεται. Άλλά έτσι μας εμεγαλώσαν. Εν φταίει κανένας άλλος.

Το μόνο που εύχομαι πραγματικά είναι κάποτε τούτος ο τόπος να δει μια άσπρη μέρα. Χωρίς ρατσισμούς, εθνικισμούς. Μια πετρούα πας το χάρτη, με ανθρώπους Κυπραίους. Που μιλούν είτε Ελληνικα, είτε Τούρκικα, είτε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.

Silence.

2010-03-17T13:18:00.004+02:00

Είχαμε τελειώσει ακόμα ένα μπουκάλι κρασί.

Καθόμασταν για ώρες χωρίς να πούμε κουβέντα.

Εκείνος στη μιζέρια του, κι εγώ στην δική μου μαλακία.

Άσχημο πράμα ο έρωτας τελικά.

Προσπάθησα να τον πείσω να μιλήσει αλλά τον ξέρω. Αν είναι να μιλήσει για κάτι, νιώθει πως θα το ξορκίσει και θα τελειώσει. Μέσα του.

Δεν μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να πονούν. Καθόλου. Κανένας δεν αξίζει να έιναι μίζερος για τίποτε. Και αλήθεια, όσο απαισιόδοξος και αν είμαι ώρες-ώρες, αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου και να του δώσεις ένα χέρι βοήθειας, τις πιο πολλές φορές δεν καταφέρνεις τίποτα.

Είναι κάτι νύχτες παράξενες, αλλόκοτες. Λες και βγήκαν απο μια μίζερη νουβέλα κάποιου δήθεν βαθυστόχαστου Coelho. Που δεν ξέρεις που πραγματικά ανήκεις. Όμως αν έχεις μια καλή παρέα to share the silence with, κάτι αλλάζει.

Moving Fast.

2010-01-29T23:11:00.004+02:00

Περπατούσα με γοργά βήματα προς την στάση του τράμ. Ήταν δεν ήταν έντεκα το βράδι. Δίπλα μου πεντέξι μεθυσμένα ξέκωλα στους -1. Όμορφα πράματα.

Όπως τις τελευταίες νύχτες, δεν είχα όρεξη για τίποτε. Ούτε για ύπνο, ούτε για ξημεροβραδιάσματα στα στενά πλακόστρωτα σοκάκια. Είχα πει στους άλλους πως με περιμένουν κάπου αλλού. Μαλακίες, έτσι για να ξεφύγω.

Τίποτε δεν με κάνει πραγματικά ευτυχισμένο. Αυτό επειδή δεν κατάφερα ποτέ να κρατήσω επαφές με κανέναν. Και αυτό ίσως είναι η μεγαλύτερη μαλακία που θα μπορούσε να σύμβει σε όποιονδήποτε. Ανθρώποι περαστικοί, για ένα βράδι, για μια βδομάδα. Για ένα εξάμηνο. Δίνεις, ασχέτως αν παίρνεις κάτι πίσω, και μετά τέλος. Σαν μια συναλλαγή σε ένα χρηματιστήριο της δεκάρας. Πάνω-κάτω μετοχές για το κορμί σου.

Όσο και αν αγαπώ τον εαυτό μου, είναι φορές που με βρίσκω να ψάχνω κάτι που να αρέσει στον έξω κόσμο. Έχω γνωρίσει άτομα με όμορφες προσωπικότητες, με ζωές γεμάτες. Με ενδιαφέροντα στην φωτογραφία, στον αθλητισμό, στην τέχνη. Που κάνουν κάτι και το ευχαριστιούντε. Επενδύουν. Και στο τέλος της ημέρας είναι - ή τουλάχιστον φαίνονται - κερδισμένοι. Και ευτυχισμένοι.

Από μωρό παιδί ήξερα πως δεν ήμουν για πολλά πράματα. Πάντα στα σχολεία ήμουν από τους πρώτους. Με τα μπράβο, με τα αστέρια, με τα honors και λοιπές άλλες μαλακίες. Χαρτιά πεταμένα σε ένα κλειστό συρτάρι. The safe choice θα ήταν να τα ρίξω στους δικούς μου, ξέρεις όπως κάναμε πάντα. Μόνο που τώρα πια όταν έχεις εσύ το τιμόνι στα χέρια σου, ο μόνος υπαίτιος για όλα όσα σου συμβαίνουν, είσαι εσύ. Μεγάλη μαλακία να το παραδεχτείς, αμα..

'Εχω σταματήσει να ψάχνω λόγους. Δεν με ενδιαφέρει τι έφταιξε στην πορεία της ζωής μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως ζω. Αναπνέω. Υπάρχω. Όσο μαλακία cliche και αν ακούγεται. Προσπαθώ ρε γαμώ την πλάκα μου. Για κάτι καλύτερο. Πέφτω. Και ξανά πάλι πάνω. Και ξανά πάλι τα ίδια. Ξέρω πως έχω μιαν - ίσως όχι - αστύρευτη δύναμη μέσα μου που δεν με αφήνει να ξεφύγω τελείως. Και μου αρέσει. Γιατί όσο σκατά και αν είναι τα πράματα, έχεις ένα λόγο να επιμένεις.

This bastard is yet to fade away.

Living free.

2010-01-26T17:02:00.002+02:00

Είναι κάτι νύχτες πανέμορφες. Που τις θυμάμαι και χαμογελώ. Και μου αρέσει.

Ξέρεις, αυτές τις νύχτες που κάθεσε σταυροπόδι με παρέα. Γέλιο, συζητήσεις για παλιούς έρωτες. Και τους καινούριους. Και άλλες πολλές φιλοσοφίες.

Κάτι cosy νύχτες με μια κουβέρτα και ζεστό καφέ.

Αν υπάρχει κάτι που δεν θα άλλαζα με τίποτε είναι οι φίλοι μου. Αν ποτέ πίστεψα στη ζωή μου πως μπορώ να κάνω δίχα τους, έκανα λάθος. Είναι όμορφο να μοιράζεσαι την κάθε χαρά και το κάθε στραβοπάτημα. Και να τα θυμάσαι και να γελάς.

Αν δεν μπορείς να διαλέξεις την οικογένεια σου, μπορείς - τις πιο πολλες φορές - να διαλέξεις όλους τους υπόλοιπους.

Choose wisely.

P.S. You better fucking love me.

2010-01-16T01:44:00.007+02:00

Τελευταία έπαθα κάτι που δεν μου έχει τύχει ποτέ ξανά. Να πω "δεν γαμιέται;" και να το εννοώ. Όντας perfectionist ποτέ δεν άφησα τον εαυτό μου να βγεί εκτός τροχιάς. Τα πάντα έπρεπε να είναι στην εντέλεια.

Κουράστηκα. Όλα αυτά τα χρόνια αυτό το perfectionism άφησε ένα residue στην seemingly ασήμαντη καθημερινότητά μου. Να καταπιάνεσαι με μικροπρέπειες για να έχεις κάτι να ασχολείσαι. Να σε νοιάζει ο καινούριος κατάλογος του ΙΚΕΑ γιατί πρέπει να αλλάξεις το χαλάκι του μπάνιου. Ένας condo που λέει και ένας αγαπημένος φίλος μου.

Είπα λοιπόν.. "Δε γαμιέται;". Και γαμήθηκε. Βρέθηκα να ξυπνώ στην μέση της νύχτας και να βλέπω τα αυτοκίνητα να περνούν. Και να ακούω την Κινέζα να γαμιέται στο επάνω διαμέρισμα. Προφανώς και αυτή γαμιέται. Τι κι αν έβρισα δυο-τρεις φορές έξω απο την πόρτα της κινεζούλας, έριξε μια ματιά από το peep hole και με έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια. Πρέπει να νόμιζε πως ήθελα και εγώ να δοκιμάσω τις τεχνικές του κινέζικου sex. If God has made everyhing, then God must be somewhere in China.

Όταν μπήκε το 2010 είπα πως δεν θα κάνω resolutions. Ποτέ δεν έκανα γιατί δύσκολα θα τα τηρούσα. Θέλω μόνο ένα πράμα το 2010. Να με ερωτευτούν. Να είμαι εγώ η νικοτίνη και το ναρκωτικό. Να με θέλεις και να μου το δείχνεις. Θέλω να ψάχνεις τρόπους να μπείς στη ζωή μου, χωρίς να δίνω την ανάλογη ανταπόκριση. Να φανώ για λίγο μαλάκας, για λίγο ο μπάσταρδος.

Μετά θυμήθηκα πως ο Θεός πρέπει να έιναι κάπου στην Κίνα, οπόταν αν ψάχνω για θαύματα καλύτερα να κλείσω ένα εισητήριο για Shanghai.

Roulette.

2009-12-03T01:34:00.010+02:00

Είναι αλήθεια πως οι τελευταίοι μήνες δεν ήταν εύκολοι.

Όταν είπα θα φύγω, είπα και το έκανα με τους δικούς μου όρους.

Ξέρεις, τους τυπικούς όρους ενός μπάσταρδου. Φεύγεις και αφήνεις πίσω σου συντρίμια.

Και ξαφνικά με βρήκε ο χρόνος σε μια έρημη, στολισμένη πλατεία, με ένα παλτό και το μπλε μου πουκάμισο. Να αναζητώ κάτι που δεν είχα ποτέ ανάγκη. Να τρέχω σε σταθμούς τραίνων για να προλάβω μιαν σκιά που δεν μου έχει χαρίσει τίποτε. Ένιωσα μαλάκας. Σαν τις ταινίες. Μόνο και μόνο επειδή παθιάζομαι.

Αν υπάρχει κάτι που δεν άλλαξε κάτι, είναι το πάθος. Άθελά μου παθιάζομαι με όλα τα πράγματα που με ενθουσιάζουν. Σαν τη ρουλέτα, να περιμένεις την μπίλια, να κτυπά η καρδιά σου ασταμάτητα. Να προσπαθείς να πάρεις ανάσα, αλλά να μην βοηθά.

Παθιάζομαι. Το αδύνατό μου σημείο.

Και αλήθεια σου το λέω, δεν θέλω να ξαναβρεθώ μόνος σε μια στολισμένη πλατεία. Ποτέ.

Malas Pasiones.

2009-09-06T15:54:00.005+03:00

Καθώς άραζα το πρωί στην απόκρυφη παραλία - που για ‘μένα έχει καταντήσει καταφύγιο – έριχνα κλεφτές ματιές στο καινούριο τεύχος του ΥΓ. Το editorial με έβαλε σε σκέψεις. Δαίμονες. Έρωτες. Μπορούσαν να είναι συνώνυμα.

Το δικό μου καλοκαίρι ήταν dull, χωρίς πολλά φρου-φρου. Χωρίς αρώματα. Ήρεμες νύχτες και μέρες, με μερικές εναλλαγές. Ίσως να ήταν το πιο ήσυχο καλοκαίρι που πέρασα μέχρι τώρα. No regrets. Όταν έφτασε στο τέλος του, ένιωσα λίγο κενός, λίγο άδειος, αλλά κατα τ’άλλα εντάξει. Είχα πάρει πλέον την απόφαση πως – δε γαμιέται – εγώ = αιώνιος single. Εξάλλου, τον έρωτα δεν τον κυνήγησα. Όχι τουλάχιστον φέτος.

Και αλήθεια, μαζί με την Urban Tulip, εγώ τον Σεπτέμβρη τον βλέπω σαν μια νέα αρχή. Και αν δεν είναι Σεπτέμβρης, είναι Οκτώβρης. Όπως στο σχολείο. Καινούριες ιδέες, καινούριες δουλειές, καινούρια όλα. Εκεί που ήμουν έτοιμος να αλλάξω πλάνα, ερωτεύτηκα. Cupid, does work in mysterious ways. Ολόκληρο καλοκαίρι περίμενα την αλλαγή και το excitement. Ερωτεύτηκα λοιπόν παράφορα. Και όπως πάντα, έτσι και στον έρωτα έδωσα αν όχι το 150%, τότε 100% του εαυτού μου.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες, όσο ωραίοι και αν φαίνονται, δεν κρατούν. Το ρίγος, η έξαψη, the need to have an endless orgasm που μπορείς να σβήνεις για λίγο με ένα κρύο ντους. Το χαζό χαμόγελο καθώς ακούς ενα laid-back τραγουδάκι που σου την θυμίζει, στο αυτοκίνητο ή στο αγαπημένο σου bar. Η ανάγκη να τσεκάρεις κάθε τρεις και λίγο το κινητό για ένα μήνυμα ή μια κλήση. Αυτά ξεγελούν. Όπως με ξεγέλασαν και εμένα.

Οι καλοκαιρινοί έρωτες είναι.. a guilty pleasure.

Αυγουστος.

2009-08-12T19:29:00.004+03:00

Αυλές με Αυγουστιάτικη υγρασία.
Παρεά με συζητήσεις. Contemporary. Trash. Φιλοσοφίες.
Γλυκό μεθύσι. Γέλια σε άδεια μπουκάλια.
Σούρουπο σε παραλίες, σαγιονάρες. Αμμος στα πόδια μας.

Ο Αύγουστος είναι ίσως ο πιο όμορφος μήνας του καλοκαιριού.
A fine line between great experiences beneath the sun, and a new season.

lights

2009-07-24T21:32:00.003+03:00

"Go on, walk out on me. I've still got Jazz."

Peripeteia.

2009-07-06T15:48:00.005+03:00

Αν υπάρχει που βαρέθηκα σε τούτο το τόπο είναι το τυπικό καλοκαίρι. Με τις ίδιες φάτσες, τα ίδια μπαράκια. Τους ίδιους στημένους και βαριεστημένους τύπους που δεν έχουν τίποτα ιδιαίτερο να πουν. Τις ίδιες πλαστικές γυναίκες.

Το καλοκαίρι στη Κύπρο είναι ψεύτικο. Γεμάτο baby oil, ξεθωριασμένα cosmopolitan σε συνηθισμένα "lounge" στέκια, σε κάποιο άσπρο ρατάν σαλονάκι. Παρκαρισμένα Audi και BMW σε χαμόστρατες για το πρώτο κρεβατάκι πίστα.

Δεν είμαι alternative τύπος όμως. Αγαπώ την παραλία, αγαπώ τα όμορφα και λιτά ρούχα. Αλλά ο μαξιμαλισμός γύρω μου με αηδιάζει.

I need an adventure. Now.

Blog Awards

2009-06-28T17:16:00.007+03:00

Δεν μου αρέσουν τα μπλογκοπαίχνιδα, αλλά αν έδινα βραβείο σε κάποια blogs θα ήταν αυτά. Υπάρχουν βέβαια περισσότερα, αλλά αν ήταν να δώσω βραβεία σε όλους, θα μας έβρισκε το ξημέρωμα. Αυτά τα blogs είναι ξεχωριστά, το καθένα με την δική του ιστορία και προσωπικότητα. They do make blogsphere a better place to blog.

----

This is Lalu. Μην με ρωτάς τι σημαίνει το Lalu. Αυτό που ξέρω είναι πως το Matter of opinion είναι το τρίτο κομμάτι στο τρίπτυχο Financial Times - Economist. Θα μπορούσε να αποτελεί στήλη στο glossy magazine του FT. Socioeconopolitics. I can't recommend any cakes as I have yet to taste one.

Αν η Ελένη Ξενου, αρχισυντάκτης του arty ένθετου ΥΓ. έπεφτε πάνω στους maria t. και morfeas, δε θα τους άφηνε να φύγουν. Εκεί πάω όταν θέλω να απολαύσω κάτι alternative με μια πινελιά απο art και μουσική. If it was an area it would be within-the-walls Nicosia. Ή το Camden.

Αν και φαντάζομαι πως η σπουδή ήθελε "κώλο για δκιάβασμα", η Roam δεν κάθεται σε ένα τόπο. Βρίσκει ώρα να bloggάρει για τον γείτονα της, τον συμφοιτητή της, το Λονδίνο, το Δουβλίνο. Not your typical Cypriot student in the UK. Ευελπιστεί πως θα βρεί το φάρμακο για τις "τσούννες".

Ο Χρήστος μικρός ντυνόταν τσολιάς σε κάθε εθνική επέτειο. Είναι Έλληνας και δεν ντρέπεται να το λέει. Μαγκιά του. Εκτός από την νομική, γουστάρει τις γυναίκες παντός εθνικότητας αλλά και την Άννα Βίσση. Πάντα με γέλιο ο Χρήστος μας διηγείται κάθε τρέλα που αντιμετωπίζει στην - πλέον - Κυπριακή του πραγματικότητα. Aν ήταν τραγούδι θα ήταν το "Μαγκαβατού" (Ή κάτι τέτοιο). Chances are ή θα μετακομίσει στην Χιλή σε ένα τροχόσπιτο, ή θα παντρευτεί στην Κοκκινοτριμυθιά.

Στα νιάτα της η Σικε ήταν φανατική των Korn. Μάλλον δεν έχανε ροκ συναυλίες, όπου έκανε head-banging. Μετά αποφάσισε να βάλει ποδιά, να γίνει μάνα αλλά και να αρχίσει βεντέτα με διάφορους πασάλους της γειτονιάς. Απ' ότι φαίνεται η ζωή της θα αρχίσει να θυμίζει κάτι μεταξύ Desperate Housewives και The Pinky and the Brain. Αυτό το καιρό κάνει μαθήματα τοκετού με τον "χάσπα" της.

Γράφει ιστορίες, λέει τα δικά της. Η μικρή γελαστούλα με ταξιδεύει, άλλοτε στο Λονδίνο που τόσο αγάπησε, άλλοτε σε δρόμους παράξενους. Αν ήταν ώρα της μέρας θα ήταν το δειλινό, κοντά στη θάλασσα με ένα ποτήρι κρασί. Χωρίς βαβούρες. Και όπως λέει η ίδια, "Δεν γραφω για να ξορκισω τους δαιμονες μου. Αυτοι δεν ξορκιζονται. Γραφω επειδη πεθαινω και γεννιεμαι καθε φορα απο την αρχη".

Δεν νομίζω να χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Θα μπορούσε να είναι η Carrie Bradshaw της διπλανής πόρτας. Έχει γυρίσει τον κόσμο όλο, και άφησε την καρδιά της στο Manhattan. Σε κάθε ποστ θα μας εισηγηθεί ό,τι πιο ψαγμένο σε μουσική, ποτό και φαγητό. Δυστυχώς την ζορίζουν μερικοί μαλάκες ανα καιρούς αλλά δεν το βάζει κάτω. Το καλοκαίρι θα την βρεις σε κανένα παραδοσιακό σουκ στο Marrakesh. Ή στο Γκάζι.

Sandcastle.

2009-06-19T23:44:00.006+03:00

Είχαμε καθίσει σε μια μικρή παραλία. Όχι από αυτές τις σελεμπρετοπαραλίες που βλέπεις έκτροπα. Απο αυτές τις ήσυχες. Τις όμορφες. Με τα γαλανά νερά.

Με μάλλωσες που δεν έβαλα αντηλιακό στο πρόσωπο. Αλλά ξέρεις πως ποτέ δεν τα σκεφτόμουν αυτά. Πήρες τη κρέμα και μου γιαούρτωσες το πρόσωπο. Σούφρωσα μάτια, φρύδια. Σου άρεσε και γέλασες. Μετά που μου τσίμπησες το αξύριστο μάγουλο, μου πέρασε. Και χαζογέλασα.

Καθόμασταν εκεί με τις ώρες. Εσύ διάβαζες τον Coelho σου. Κάπου χαμένη, στο Πόρτομπέλλο. Εγώ ξαπλωμένος με τα χέρια πάνω, σε χάζευα. Να μην μου φύγεις.

Ερωτευόμουν ξανά, εσένα. Την εικόνα σου. Την θεσπέσια εικόνα σου. Ήθελα ο χρόνος να σταματήσει εκεί. Στην γαμημένη τη στιγμή που όλα ήταν όμορφα, σαν να βγήκαν από παραμύθι.

Kipros.

2009-06-06T20:16:00.007+03:00

060609

Όσα τζαι να επέρασε τούτος ο τόπος, δεν έπαψε ποττέ να λάμπει. Εν κάτι στιγμές που με πιάνουν οι συναισθηματισμοί για τον τόπο μου. Για την Κύπρο μου, το νησί μου. Γιατί αρκεί μου να κάθουμαι σε μια παραλία, κάτω που τον ήλιο της.

Εν κάτι στιγμές που πραγματικά αγαπώ την Κύπρο, την ομορφκιά της, την προσωπικότητά της. Τζαι τότε αισθάνουμαι πρώτα πρώτα Κυπραίος τζαι στη καρδιά τζαι στο μυαλό. Χωρίς συνθετικά τζαι επίθετα.

Αγάπα τζαι εσύ την Κύπρο. Σκέψου το, γίνεται.

Dating 101.

2009-06-01T23:49:00.004+03:00

010609

Καθώς το Dating 101 μπορούσε να αποτελεί post σε κάποιο άλλο blog όπως για παράδειγμα της Urban Tulip, είναι φορές που πραγματικά νιώθω εχτός. Υπήρξε περίοδος στη ζωή μου που ήμουν πολύ κτητικός σε σημείο δύσπνοιας. Πίστευα πως αν πίεζα λίγο την κατάσταση, θα έβρισκα το δίκιο μου και εν τέλει θα γινόταν το δικό μου.

Πάνε όλα αυτά. Όσο μαλάκας και αν ήμουν πιο παλιά, όσο μπάσταρδος και αν φάνηκα σε πολλές περιστάσεις – ερωτικές ή μη – πλέον δεν έχω ανάγκη, αλλά ούτε και το κόμπλεξ να επιζητώ σφραγίδα κατοχής. Δεν ξέρω αν κατάντησα τόσο βαρετός όταν φλερτάρω – κάτι στο οποίο είμαι rusty – ή αν απλά δεν έχω την παλιά αίγλη του να επιζητώ την περιπέτεια, το ψάξε-χάσε-βρες.

Υπήρχαν βέβαια και οι νύχτες που ξενυχτούσα, λίγο πιωμένος. Να δίνω γλωσσόφιλα σε Σκωτσέζες που προσπαθούσαν να μου πουν το ελληνικό αλφάβητο. Neglecting sanitary and hygiene. But then again, nobody really knew that OCD would come right kicking in.

Χάθηκα κάποτε στο να καταλάβω και να κάνω define ποιος είμαι και που πάω, αλλά πλέον δεν φοβάμαι να πω ξεκάθαρα πως επιζητώ το απλό. Clean slate. Χωρίς φρου-φρου, χωρίς αρώματα. Ναι, θα περάσω καλά, θα πω και την μαλακία to live up to a certain standard, αλλά μετά από αυτό, αρχίζει κάτι άλλο. Δεν μπορώ πλέον να σέρνω την μαλακίστικη διάθεση και στα ερωτικά μου. Και αν είναι μια νύχτα να κοιμηθώ μονάχος με το πουλί στο χέρι - γιατί δεν έστειλα μήνυμα ή δεν έκανα δεν έρανα - δεν χάθηκε και ο κόσμος. That’s life που μου έλεγε και ο Μήτσος. It happens.

Marrakesh.

2009-05-28T22:37:00.008+03:00

280509

Είναι κάτι νύχτες καλοκαιρινές, μαγικές. Με λιτά ρούχα. Χωρίς βαβούρες, χωρίς πολλές κουβέντες. Μακριά από τα τυπικά συνηθισμένα. Συνεννόηση με ματιές.

Είναι κάτι νύχτες σταυροπόδι. Σε αυλές με μια κληματαριά, μεγάλα μαξιλάρια, έναν ήχο buddha bar και ένα hookah με martinis.

Pure bliss.

Amber.

2009-05-12T20:27:00.004+03:00

120509

Αν με ρωτούσες σήμερα τι χρώμα έχω, θα σου έλεγα amber. Και δεν είναι το αγαπημένο μου χρώμα. Αλλά είναι οι μέρες τέτοιες που μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς-νωρίς. Να ξεφεύγω όχι σε ένα τέτοιο pier, αλλά μια τέτοια παραλία. Και να joggάρω πριν καλά-καλά ξημερώσει. Πριν αρχίσουν οι βαβούρες στους δρόμους, πριν αρχίσουν τα μηνύματα. Να αναπνέει όχι μόνο ο πνεύμονάς μου, αλλά και η ψυχή μου καθαρό αέρα. Του πρωινού.

Fool.

2009-05-05T22:10:00.008+03:00

050509

Μερικές φορές η άρνηση μου για socializing, με κάνει να ξεφεύγω στην Billie Holiday. Είναι κάτι βραδιές.. που με βρίσκουν μονάχο με τη πλάτη στο τοίχο. Που μοιάζουν άλλοτε με ευχή. Και κάποτε με κατάρα.

Grey.

2009-05-04T23:20:00.004+03:00

040509

Ήταν μια από τούτες τις παράξενες μέρες του Μάη, λίγο πριν το καλοκαίρι. Με συννεφιές, βροχές και δυνατούς ανέμους. Ο Ανδρέας ήθελε να μπεί στο ξεχασμένο λούνα παρκ. Το μόνο που έδινε –έστω και ξεθωριασμένο- χρώμα σε τούτες τις γκρίζες μέρες.

Νιώθω την ανάγκη να περπατήσω στις βρεγμένες λεωφόρους για να πούμε τα νέα – όσο άσχημα και αν είναι. Ή όμορφα. Ανάλογα. Ή να καθίσουμε κάπου να πιούμε ένα καφέ, λες και δεν συμβαίνει κάτι.

Γιατί θυμάμαι τότε που με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, νόμιζες πως ο κόσμος θα ήταν όλος δικός σου. Δικός σας. Ελπίζω να κατάλαβες πως οι ανθρώποι δεν αλλάζουν. Μερικοί είναι τόσο μπάσταρδοι, που νιώθω ντροπή εκ μέρους τους.

Almyra.

2009-04-25T17:26:00.004+03:00

250409

Όσες φορές και αν έτυχε να βρεθώ στο εξωτερικό είτε για υποχρεώσεις, είτε για διακοπές, μου έκανε εντύπωση η διαφορά μεταξύ του εξωτερικού και της Κύπρου. Σίγουρα είναι overwhelming να έχεις μια μητρόπολη μιας «δυτικής» χώρας και κοινωνίας στα πόδια σου όπως λόγου χάρη το Λονδίνο, το Παρίσι, η Βαρκελώνη, το Μιλάνο. Και αν δεν θες μητροπόλεις που σου προσφέρουν ατέλειωτες μέρες και νύχτες πολιτισμού και διασκέδασης μπορείς ανα πάσα στιγμή να θαυμάσεις ήσυχα towns στην Γαλλική ριβιέρα, ή ένα πενθήμερο get-away στη Μάλτα (η οποία έγινε hot spot τελευταία για κάποιο – ίσως- ανεξήγητο λόγο).

Και μετά από πολλά overdose, ξαφνικά βρεθόμαστε παρέα, να λιώνουμε κάτω από τον ήλιο στα κίτρινα πλαστικά sunbeds (hint), σε μια απο τις πιο όμορφες καταγάλανες παραλίες της Κύπρου, παρέα με το κλασσικό φραπεδάκι, χωρίς espresso και caramel macchiato. Το βράδυ μετά από υπερβολικό μαύρισμα, θα την βγάλουμε στην αυλή κάποιου αγαπημένου ethnic bar με μεγάλα μαξιλάρια και forest fruit ναργιλέδες. Ή και στο αγαπημένο Cliff, με τις γαμάτες caipirinιές και τους φοβερούς chill ήχους. Και το επόμενο weekend θα τα σπάσουμε στην παραλιακή, ίσως στο Guaba – που φέτος άλλαξε και τοποθεσία – αλλά και θα γκρινιάξουμε που δεν είχαμε την ευκαιρία να ψάξουμε όλα τα hot spots της παραλιακής.

Αλλά αν δεν απολαύσεις και μια βδομάδα στον πανέμορφο Πωμό, τότε δεν θα μυρίσει καλοκαίρι. Book με την παρέα σου το καλύτερο εξοχικό για καλοκαιρινές διακοπές, με θέα το απέραντο γαλάζιο. Και αν θες να νιώσεις τουρίστας στην Πάφο, μην ξεχάσεις το Λατσί και την Πόλις. Έτσι, για να κάνουμε sum up.

Οι ρυθμοί του κυπριακού καλοκαιριού είναι όπως εσύ τους θες. Άλλοτε χαλαροί μέχρι αηδίας, αλλά και πολλές φορές beatάτοι με απίστευτα events για να ξεχαστείς.

Γι’ αυτό αγαπώ την Κύπρο. Γιατί ανα πάσα στιγμή μπορώ να βρεθώ από βουνό σε θάλασσα, από ησυχία σε απίστευτα γαμάτη φασαρία. Μπορεί να μην φημίζεται τούτο το νησί μας για την οργάνωση και τους καθαρούς δρόμους, μπορεί να μην μπορείς να καλλιεργήσεις την δίψα σου για πολιτισμό και ιστορία, αλλά τον ήλιο και τον άμμο της Κύπρου, δεν θα τον άλλαζα με κανένα μετρό και με κανένα Guggenheim.

Rehab.

2009-04-16T23:04:00.004+03:00

160409

Νύχτες παράξενες, αλλόκοτες. Μερικώς, μαγικές. Με εικόνες από το ξεχασμένο παρελθόν. Δεν ξέρω κατά πόσο μια μυστική αποτοξίνωση μπορεί να αλλάξει μια σχέση.

Να περπατάμε μαζί, κάπου χαμένοι στο Chelsea. Και εκεί, στο αγαπημένο 606 δυο τρεις νότες από κλασσικά jazz και blues. Ξεχνάς και ξεχνιέσαι.

The tide that left.

2009-04-11T20:36:00.012+03:00

110409

Δεν ήθελα ποτέ να φαίνομαι αδύναμος. Μα ο Γιάννης μου είπε πως χρειάζομαι κάτι να με εξιτάρει, να μου αλλάξει τα φώτα. Γιατί φαίνεται πως μιζέριασα. Δε γαμιέται; Ίσως απλά βαρέθηκα να κυνηγάω την τύχη μου.

Έτσι, βρέθηκα χαμένος κάπου μεταξύ τύχης και ατυχίας, όταν αποφάσισα πως χρειάζομαι ένα διάλειμμα. Χωρίς πολλές προσπάθειες.

Περιμένοντας καλοκαίρι. Να επιζητώ την ησυχία και την ηρεμία μου. Κάπου χαμένος σε παραθαλάσσια μπαράκια, the sun is on my face.

Long gone.

2009-03-22T17:27:00.007+02:00

220309

Clarity. Μια τέρμα το γκάζι. Μια σαν χελώνα. Να σουρουπώνει σε άδειες λεωφόρους. Με νότες on-the-road, hand tapping στα ανοιχτά παράθυρα. Σιγοτραγουδώντας το Move On. Smirking?

"'Cause every once in a while
You think about if your gonna get yourself together
You should be happy just to be alive
And just because you just don't feel like comin' home
Don't mean that you'll never arrive"

Jet - Move on

Selfish bastard; I am.

2009-03-19T18:07:00.002+02:00

190309

Πιο παλιά έγραφα πως είμαι τόσο εγωιστής, που θέλω αποκλειστικότητα σε όλες μου τις σχέσεις. Ερωτικές, φιλικές, ό,τιδήποτε. Αποκλειστικότητα για να μπορώ να προσφέρω το εκατό τοις εκατό του μπαστάρδου εαυτού μου.

Πέρασαν βδομάδες, μήνες ολόκληροι. Και να ‘μαι ξανά εδώ, να θέλω, να επιζητώ αποκλειστικότητα ξανά σε όλα, ζαλισμένος απ’ τον οργασμό της ζωής. Να με πνίγει η μαύρη formal γραβάτα μου. Να σέρνω τα πόδια μου σε σκοτεινά υπόγεια και να τυφλώνομαι από μεγάλους προβολείς. Να επιζητώ καυτά φιλιά και ηδονή, γρήγορο sex και πατημένη ζωή.

A one man show? In the middle of the ocean, million miles away from nowhere? And bodies. Oh so many bodies! Floating all around me. And they’re pointing and they’re laughing. They’re comedians.

Δεν, χαρίζομαι, σε, ΚΑΝΕΝΑ.

2009-03-17T18:18:00.002+02:00

170309

Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει σε δεύτερες ευκαιρίες. Γιατί αν υπάρξει δεύτερη, θα υπάρξει και τρίτη και τέταρτη γαμημένη ευκαιρία. Δεν είναι κύριοι, παζάρι η ζωή μου, για να την βγάλω σε πλειστηριασμό. Και αν υπάρχει κάτι που μου έμαθαν όλοι οι μαλάκες – ανεξαιρέτως - που πέρασαν από τη ζωή μου, είναι να μην χαρίζεσαι σε κανένα. Αυτό. Δεν, χαρίζομαι, σε, KANENA.

The Big Picture.

2009-03-14T18:04:00.003+02:00

140309

If anything could be considered evidence of the dying "print-era" as far as news is concerned, these 4 websites (& many more) could be it. Gorgeous, vivid photographs accompanied by short news stories, to the point. Definitely worth adding these to your bookmarks.

DENVER POST

BOSTON GLOBE

SACRAMENTO BEE

WALL STREET JOURNAL

Shores of freedom.

2009-03-12T18:48:00.004+02:00

120309

Ένα απο τα πράματα που θαύμαζα – ίσως ακόμη να το θαυμάζω – είναι μερικά ζευγάρια που κρατάνε στον χρόνο. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου σε μια μακροχρόνια σχέση, για πολλούς, δικούς μου διάφορους λόγους. Όταν όμως βλέπω μερικούς ανθρώπους να θυσιάζουν τον ιδιόμορφο χαρακτήρα τους for the sake μιας σχέσης, όλο αυτό μου φαίνεται overwhelming. Ξέρεις, αυτούς που έχουν «το τραγούδι μας», «το σημείο μας», τα «o,τιδήποτέ μας», που μεγάλωσαν μαζί, που ξέρει ο ένας πως είναι ο άλλος χωρίς πολλές κουβέντες, ακόμη και μίλια μακριά, που νιώθουν τις μαλακισμένες cliché “butterflies” ακόμα και μετά απο χρόνια, ακόμα και μετά από τσακωμούς και κρίσεις.

Ίσως πολλές φορές να κατακρίνω κάποιους για την ανεξήγητη συμπεριφορά, της έλλειψης εγωισμού. Επειδή ο δικός μου εγωισμός είναι κάτι το ιερό. Κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσα να αφήσω. Γιατί είναι αυτός που με βοήθησε να ξεπεράσω οποιεσδήποτε προσωπικές φουρτούνες και δυσκολίες. Κάτι το απόλυτα υποκειμενικό. Οι φουρτούνες, οι δυσκολίες. Όταν όμως πληγώνεται αυτός ο εγωισμός μου, βρίσκομαι– δικαιολογημένα – εκτός εαυτού.

Αναγνωρίζω πως κανένας άνθρωπος δεν είναι ο ίδιος. Και μπορεί να δουλεύει αυτή η σχέση εξάρτησης από τον άλλο σε κάποιους, αλλά μάλλον δεν ταιριάζει σε εμένα. Όχι επειδή έχω το image ενός ορκισμένου single. Αυτά τα έχω βρασμένα. Γιατί έπαψα να βάζω τους ανθρώπους σε κατηγορίες και σε λέξεις. Κάτι που έμαθα μετά απο πολύ καιρό βέβαια. Έχω δρόμο.

Μπορεί να πεί κάποιος πως φοβάμαι να ερωτευτώ. Επέτρεψέ μου να διαφωνήσω. Γιατί την έχω εγώ τη μαλακία. Να παθιάζομαι με ο,τιδήποτε στη ζωή μου. Να δίνω το 110% εκεί που πιστεύω πως ο μπάσταρδος έχει βρει την δική του ηρεμία και τη δική του γαλήνη. Ηρεμία, γαλήνη. Δυο λέξεις που με εκφράζουν. Δυο λέξεις που επαναλαμβάνω. Τουλάχιστον στις δύο τελευταίες αναρτήσεις. Κάτι που μπορεί να με κατήντησε γραφικό.

I’m taking my chances.

Home is where the heart is?

2009-03-09T00:17:00.001+02:00

090309

Ένα από τα πράματα που έτυχε να συζητήσω εις βάθος (γιατί τις πιο πολλές φορές αποφεύγω τις κουβέντες του «βάθους» που μου προκαλούν ημικρανίες) ήταν το γεγονός ότι, we always go back.

Δεν ξέρω αν ισχύει για τον δολοφόνο που πάει πίσω στο τόπο του εγκλήματος, αλλά έχω καταλάβει πως όλοι μας έχουμε ένα “safety region” που μπορούμε να βασιστούμε όταν βρεθούν εμπόδια, μαλακίες, ιστορίες. Για κάποιους το safety region/net τους είναι το σπίτι τους. Κυριολεκτικά, εκεί που θα βρείς φρεσκομαγειρεμένο φαί, φρεσκοπλυμένα ρούχα και σεντόνια. Μεταφορικά, θα βρείς 2- ίσως και περισσότερους- μαλάκες να σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες όσα και να τους έχεις κάνεις, no questions asked.

Τελευταία προσπάθησα να αποβάλω τις πολλές σκέψεις στο μυαλό μου, για να δω καθαρά τι θέλω στο μέλλον. Ναι, το δέχομαι πως επιζητούσα- ακόμη επιζητώ σε ένα ποσοστό- την καταξίωση, τις μικρές πολυτέλειες της ζωής, την επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά και την ψυχική και πνευματική γαλήνη. Όταν συνειδητοποίησα πως η ζωή δεν είναι ένα γρήγορο rollercoaster με ανάποδες τούμπες και ιστορίες, αλλά ένα τραίνο με σταθμούς που κάποτε θα είναι High Speed και άλλωτε θα θυμίζει τα τραίνα ατμού του 1890, εκμυστηρεύτηκα στον εαυτό μου πως θέλω να κάνω πράματα για να ηρεμήσει το νεύρο μου. Έστω και αν αυτό σημαίνει – όπως μου είπε ένας καλός φίλος – να βρεθείς σε ένα μικρό χωριό 100 μίλια απο τη Βαρκελώνη, να περπατάς και να γνωρίζεις ανθρώπους της ζωής, να μην έχεις τα πεντάστερα και τα ιδιωτικά τζετ, αλλά να μένεις σε ξενώνες κάποιων ανθρώπων φτωχών με τους οποίους το μόνο πράμα που μπορείς να συζητήσεις είναι ένα Hola, Cómo estás?

Πολλές φορές οι ανθρώποι που βλέπουν μακροπρόθεσμα, βρέθονται εχτός εαυτού, εχτός «προγράμματος». Υλοποίησαν κάποιες επιθυμίες. Όχι όλες. Και τότε είναι που έρχεται ο συμβιβασμός. Με τα safety nets, με την ασφάλεια του εύκολου. Με regrets.

Αν υπάρχει κάτι που δεν θέλω να νιώθω σε 20-30 χρόνια, είναι regrets για το ότι δεν επέλεξα μαθήματα στο σχολείο της ζώης, που δεν ένιωσα δυσκολία, που δεν αντιμετώπισα καταστάσεις και πράματα απλά, όμορφα αλλα πάνω από όλα - όσο cliche και αν ακούγεται- αληθινά.

My Lost Princess.

2009-03-06T16:42:00.003+02:00

060309

Η θεοποίηση. Της μορφής σου.
Κάτι που ίσως να ήταν μαλακία μου.
Δεν ξέρω γιατί μου βγήκες ανεκπλήρωτος έρωτας.
Δεν ξέρω γιατί μου βγήκες έρωτας.

Ισως επειδή συμπλήρωνες. To darkness μου. Με το δυνατό γέλιο σου.

Δεν είμαι ερωτευμένος. Μα μου φαίνεσαι appealing. Ακόμη. Να θέλω να σε εξερευνήσω. Εσένα, σαν γυναίκα. Όχι σαν καράβι σε θάλασσα. Δεν είμαστε ποιητές. Σαχλοερωτικά μεταφορικά στιχάκια.

You could make a bastard happy, your highness.

Or so he believes.

basics; back to.

2009-02-27T20:07:00.001+02:00

270209

Όταν πρωτοπερπάτησα τους δρόμους του Λονδίνου πρέπει να ήμουν γύρω στα 5. Λίγα πράματα θυμάμαι από την τόσο μικρή ηλικία μου. Αλλά το Λονδίνο όπως το έζησα την πρώτη φορά το θυμάμαι καθαρά. Μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο πολύ απείχε η καθημερινότητά μου στη Κύπρο από εκείνη του Λονδίνου.

Εκ τότε ταξίδεψα πάμπολλες φορές στο Λονδίνο, κυρίως για δουλειές των δικών μου. Και έτσι έμαθα απο μικρός για τα underground, τα μαύρα παράξενα ταξί αλλά και τον συνεχώς γκρίζο ουρανό. Ίσως απο εκεί να πηγάζει η εμμονή μου με τες μεγάλες πόλεις.

Οι δικοί μου πάντοτε αγαπούσαν την καλή ζωή. Τα ταξίδια τους, τις πολυτέλειές τους. Χωρίς υπερβολές.

Υπήρχαν όμως και οι στιγμές που ο γκρίζος ουρανός του Λονδίνου επισκίαζε την καθημερινότητά μου με διαφορετικό τρόπο. Δεν νομίζω να μου έμειναν σοβαρά ψυχικά τραύματα από τις αρκετές φορές που στεκόμουν έξω από τη πόρτα τους και να τους ακούω να φωνάζουν για τις δουλειές. Τις δουλειές που πάντα ήξεραν τον τρόπο να τρυπώνουν παντού. Και να τα χαλούν όλα. Ή τα χαλούσαν. Τότε.

Πάει όμως, τα χρόνια πέρασαν και το μωρό-παιδί μεγάλωσε και έγινε ένας όχι-ιδιαίτερα-συμπαθής, αξύριστος μπάσταρδος που ξέρει να περνά καλά. Που του αρέσει που και που να χάνεται στο βροχερό Λονδίνο, στα μπαράκια του Camden. Αλλά και να κοιμάται σε καναπέδες που βλέπουν το σχετικά χαμηλό skyline του Canary Wharf.

If you wanna try and save me.

2009-02-23T15:36:00.003+02:00

230209

Είχαμε σταματήσει σε μια άδεια, ξεχασμένη γειτονιά, μακριά απο το κέντρο της πόλης. Δεν κατάλαβα τι ήθελες. Έσβησα το αυτοκίνητο και κοιτούσα έξω απο το τζάμι. Ούτε ψυχή. Λογικό. Ήταν κάπου μια τα μεσάνυχτα. Μου πήρες το πηγούνι και γύρισες το πρόσωπο μου πάνω σου. Λίγο έλειψε να σου ξεφύγει ένα δάκρυ.

Άρχισες να με φιλάς, ενω κατάλαβα πως οι συναισθηματισμοί σε είχαν κυριέψει. Αποτραβήχτηκα και με ρωτούσες γιατί. Τα δάκρυα σου άρχισαν να ξεφεύγουν. Αδυναμίες. Δεν τις μπορούσα. Καθόλου. Έτριψες τα μάτια σου με το ένα σου δάχτυλο. Άρχισες να μου αγγίζεις το μηρό. Να με καλοπιάνεις. Το άγγιγμα σου έγινε πιο δυνατό. Άρχισες να αγριεύεις, ήθελες σημασία. Ανταπόκριση.

Τράβηξα πίσω την καρέκλα και άρχισα να σε φιλάω παθιασμένα μια στο στόμα, μια στο λαιμό. Μήπως και ησυχάσεις. Ψηλαφούσες το φούσκωμα στο τζήν μου. Σαν λυσσασμένη γάτα. Προσπάθησες να ανοίξεις βιαστικά την ζώνη μου. Ο χρόνος σε πίεζε. Είχες δρόμο μπροστά σου. Γύρισα πάνω σου, χαμογελούσες με τα υγρά σου μάτια. Σου έριξα ένα γλωσσόφιλο για να τα κλείσεις. Να μην κλάψεις. Συναισθηματισμοί. Κάτι που δεν μπόρεσα σχεδόν ποτέ να καταλάβω.

Έβαλες το χέρι σου στο μαύρο εσώρουχό μου καθώς με φιλούσες. Έκανες να καθίσεις επάνω μου. Ένιωσα άβολα. Εξάλλου, ποτέ δεν συμπάθησα το χαμούρεμα στο αυτοκίνητο. Σε εμπόδισα και σου είπα «Αρκετά». Η απογοήτευση σου ήταν καθαρή. Κάθισες στην θέση σου και έφτιαξες τα μαλλιά σου. Γύρισες το βλέμμα σου στα φώτα των δρόμων καθώς έβαζες στη θέση τους τα ρούχα σου.

Μου πήρες το χέρι και έβαλες στη παλάμη μου το charm σου. Μύριζε το άρωμά σου. Πίεσες τα δάχτυλά μου και το έκλεισα στο χέρι μου. Τα μάτια σου άρχισαν να τρέχουν, μουτζουρώνοντας τα μάγουλά σου.

Άρχισες να κλαίς, να μου λες πως με αγαπάς, πως δεν θέλεις να με χάσεις. Με αγάπησες. Κάτι που δεν είχα σκοπό. Κάτι που ούτε εσυ μάλλον το είχες σκοπό. Μα ένα πράμα ήθελα μονάχα να σου πω, πως εγώ δεν σε αγάπησα. Ποτέ.

Orgasm.

2009-02-19T18:50:00.002+02:00

190209

Αγγίζω. Εσένα. Σε απόκρυφα μέρη.
Ιδρώνεις. Βαραίνει η ανάσα.
Σκοτεινιάζουν όλα, βγαίνει η ψυχή σου. Πεθαίνεις.
Ξαναγεννιέσαι.
It's fucking alive.

Pun, not intended.

The Dark Night.

2009-02-16T18:49:00.004+02:00

160209

Καληνύχτησα τους άλλους και πήρα ένα papercup ζεστού latte. Ήταν τόσο κρύο που νευρίαζα με τον εαυτό μου για την ενδυματική του επιλογή. Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα. Καθώς περπατούσα μοναχός στα στενά σοκάκια της πόλης, βρέθηκα έξω από ένα ξεχασμένο μπαρ. Απο εκείνα με τον χαμηλό φωτισμό, που δεν το κάνει η ψυχή σου να μπείς, γιατί δεν ξέρεις αν θα βγείς ζωντανός. Κοντοστάθηκα για λίγο και άκουσα μια λυπημένη φωνή να τραγουδάει karaoke στους μετρημένους στα δάχτυλα, βαριεστημένους θαμώνες.

Δεν ήξερα αν ήταν η ανύπαρκτη μοναξιά μου, αλλά κάτι με τραβούσε να κάτσω εκεί στο ξύλινο μπαρ, να παραγγείλω μια μπύρα και να εξερευνήσω τον παράξενο κόσμο. Μακριά απο τις φωτεινές ταμπέλες τις πόλης, μακριά απο τους καλοντυμένους ανθρώπους των hip στεκιών.

Πάντα πίστευα πως κρύβω ενα alter-ego πολύ διαφορετικό. Ίσως γι’αυτό να τα ονομάζουν alter-ego. Ένας διαφορετικός μπάσταρδος που βαριέται τους ενθουσιασμούς και τα όμορφα ρούχα, που δεν κρίνει κανέναν, χαμένος στον δικό του κόσμο.

Μα σαν επέστρεψα στον παλιό εαυτό μου, γύρισα και έφυγα. Και χάθηκα στην πόλη, περπατώντας μοναχός σε άδειους δρόμους και βουβές γωνιές. Ξανά.

I heart (blank).

2009-02-14T22:09:00.011+02:00

140209

Σήμερα σε θυμήθηκα. Όχι επειδή είναι η γιορτή των ερωτευμένων και άλλες αηδίες. Ήμασταν μαζί με το Χρήστο στις γειτονιές της παλιάς πόλης. Με τον Χρήστο γιορτάζαμε το “singleness” μας. Ίσως και τις αγαμίες μας. Με ένα μπουκάλι κρασί και lunch, κάπου χαμένοι.

Κουβεντιάζαμε τα δικά μας. Και με εκείνα και με τα άλλα, βρέθηκες στην συζήτηση μας. Πρώτο πλάνο. Δεν κατάλαβα πως κατάφερε ο Χρήστος να με πείσει να ανοιχτώ. Για εσένα. Ίσως να ήταν η ζάλη απ’ το κρασί μέρα-μεσημέρι, ίσως ήταν η ανάγκη να εξωτερικευσω κάποιες δικές μου μαλακίες.

Ο Χρήστος μου είπε πως ίσως δεν ήταν mean to be. Mean to be και άλλες λοιπές βλακείες. Ζώδια, χαρτορίχτρες και πέτρες για το μάτι. Ίσως να είχε και δίκαιο. Δεν σε κουβέντιασα για πολύ, να το ξέρεις. Εξάλλου, κάπου αλλού θα γυροφέρνεις τώρα. Χωρίς να ξέρω τα νεά σου, χωρίς να ξέρω τι γλώσσα προσπαθείς να μιλήσεις, ποια μνημεία φωτογραφίζεις και ποια αρσενικά κολάζεις.

Το όμορφο μαζί σου ήταν πως είχες τις δικές σου στιγμές, με χαρακτήρα και προσωπικότητα. Κάτι που πάντα αναζητούσα.

Caught in a moment.

2009-02-03T20:37:00.004+02:00

030209

"Θύμαμαι τότε που είχαμε πιεί, δυο τρία ποτά παραπάνω. Στα μεγάλα μαξιλάρια. Με ναργιλέδες, να περνάμε καλά. Να γελάμε στο άσχετο. Υποσχεθήκαμε πως δεν θα χαθούμε ποτέ. Άφησα το μεγάλο ποτήρι με το merlot που είχαμε πάθει πλάκα και βγήκα έξω για να πάρω λίγο καθαρό αέρα. Ήταν καλοκαίρι.

Σας άκουγα μέσα που συνεχίσατε να γελάτε και χαμογέλασα χαζά, όσο κι αν ζαλιζόμουν. Κάθισα στα γόνατα και έκλεισα τα μάτια μου. Ζαλίστηκα. Μεθύσαμε. Με παλιές αγάπες, τραγούδια μεθυσμένα και παράξενες νύχτες. "

ΥΓ. Μου λείπει η ολοκληρωμένη μαλακία μας. Ίσως να φταίξαν οι μοίρες σας, ίσως να βρεθήκατε εχτός τόπου και χρόνου. Ή ίσως να ήταν καθαρά δική σας βλακεία.

ΥΓ2. Ωραίοι, νέοι.. και ατυχείς;

Γονάτησα και μου 'λεγαν "Προχώρα!"

2009-02-02T21:56:00.004+02:00

020209

Υπάρχει μια πτυχή του εαυτού μου που δύσκολα αντιμετωπίζω. Όσες αυτοψυχαναλύσεις και αν κάνω στον εαυτό μου, είναι κάποια πράματα τα οποία δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω. Ίσως να ξέρω για ποιό συγκεκριμένο λόγο να υπάρχουν εκεί μεσα. Ίσως να ξέρω πως είναι ανούσιο να προσπαθώ να καταλάβω this different side of a bastard.

Έχω βρεθεί άπειρες φορές κάτω απο το ντους να σκέφτομαι διάφορα. Ναι το ντους. Ιεροτελεστία. Κάτι που πάντα αγαπουσα. Το νερό. A man ought to love his bath tub. Or so I believe. Είναι κάποιες φορές που σκέφτομαι πόσο πολύ διαφέρω απο τον υπόλοιπο κόσμο. Και εν μέρει με τρομάζει μόνο και μόνο η σκέψη. Είναι όμως που έμαθα να δουλεύω καλά. Είμαι τόσο καλός ηθοποιός μερικές φορές, που πιστεύω πως αξίζω Όσκαρ. Or at least a globe. Golden one too.

Είναι κάτι φορές που απλά ρίχνω ένα γέλιο και μια φράση, έτσι για να νιώσω πως blendάρω με τους υπόλοιπους. Για πράματα ηλίθια, ανούσια. Που δεν θα μπορούσα ποτέ να παραδεχτώ ή να αφομοιώσω στην δική μου ζωή. Ένας καλός ηθοποιός λοιπόν. Με άπειρες φορές που ήθελε να πεθάνει απο βαρεμάρα. Or to shoot someone who is verbally abusing and wasting his time.

Όσο και αν δεν δέχομαι τον περίγυρό μου, όσο και αν προσπαθώ να αποφεύγω πρόσωπα, καταστάσεις και συζητήσεις, αντιλαμβάνομαι. Τι; Ότι καταφέρνουν και ξεφεύγουν όλοι. Γελάνε με ασήμαντα πράματα. Εύκολα και γρήγορα. Χωρίς ταλαιπωρία. (Sounds a bit too familiar?) Γελάνε λοιπόν. Και περνουν καλά, χωρίς κόπο, χωρίς να προσπαθούν, χωρίς να σκέφτονται. Κάτι που ποτέ μου δεν κατάφερα. Κάτι που δεν θα καταφέρω ποτέ στη ζωή μου.

Γιατί τόση απαισιοδοξία; Ή γιατί τόσος ρεαλισμός;

Γιατί ένας μπάσταρδος δεν είναι πλαστεσίνη για να τον πάρεις στα χέρια σου και να τον αλλάξεις, να του δώσεις χίλια δυο σχήματα και χρώματα. Ιδίως όταν βρίσκει ..ανάπηρο, το κόσμο στα σημεία. Κατάντησα γραφικός.

Όμως... Worry not. Thou shalt not fear thy bastard. Έχω τις στιγμές μου. Που γελάω. Που περνάω καλά. Με συγκεκριμένες συνταγες, πολλές φορές παράξενες και διαφορετικές. Με άτομα επίλεκτα. Που ξέρω, που ξέρουν τα μέτρα και τα σταθμά. Του καθενός. Τα όρια.

ΥΓ1. Αγαπημένη Τάνια. Συντροφία στις παράξενες στιγμές ενός μαλάκα. Το "Live στο Μετρό" είναι αδιαμφισβήτητα κάτι μοναδικό. Που το πίνεις, ακούγοντας μια μπουκάλα κρασί. Drink much?

ΥΓ2. "Και προσπαθώντας, κάτι για να θυμηθώ, αποκοιμήθηκα.."

Πουτάνες. Κι ερωμένες.

2009-01-23T17:27:00.003+02:00

230109

Περπατούσαμε με γοργά βήματα στις σκοτεινές γειτονιές της Αθήνας. Η αλήθεια ήταν πως με ξένιζε η φάση. Δεν έτυχε, ποτέ να βρεθώ σε μέρη τόσο άγνωστα. Με τα πόδια. Πρέπει να ήταν ήδη μέσα Νοέμβρη. Θυμάμαι είχε ψύχρα.

Περάσαμε την Αθηνάς και την Βαρβάκειο. Βρωμούσε ψαρίλα, βρωμιά. Μας προσπέρασε ένα μπουλούκι Πακιστανών. Ίσως να ήταν και κάτι άλλο. Δεν με ένοιαζε εξάλλου. Σε κάποια φάση πήραμε την Σοφοκλέους. To China Town της Αθήνας, γεμάτο Κινέζους να πουλήσουν την φτηνή πραμάτια τους. Ίσως και οι μπουρδελογειτονιές της πρωτεύουσας.

Ενώ προσηλώθηκα στις κινέζικες επιγραφές, μας πλησιάζουν δυο πουτάνες του δρόμου. Νιγηριανές, μαύρες. Η μια προσπάθησε να με αγγίξει με τα βρωμόχερά της. Έκανα πίσω. Μου είπε πως ήθελε να την γαμήσω για 30 ευρώ. Με τα σπαστά Ελληνικά της. Αηδίασα. Ο άλλος έμοιαζε να το απολαμβάνει, να το διασκεδάζει. Ήταν λυπηρό. Ολόκληρη η Σοφοκολέους και οι στενές, σκοτεινοί παρόδοι της μύριζαν ιδρώτα και πληρωμένο σεξ. Σχεδόν γυμνές πόρνες, να αναζητούν πελάτες.

Ξεφύγαμε για λίγο. Καθώς γύριζα πίσω μου για να σουφρώσω τα φρύδια μου στην κατάντια εκείνου του μικρόκοσμου, ένα μαύρο Hummer σταματά και «ψωνίζει» δυο πόρνες.

Ήταν ένας μικρόκοσμος παράξενος, αλλιώτικος. Που δεν είχα αντικρίσει ξανά. Κλειστές τζαμαρίες, έντονες φλωρέντζες. Νταβατζήδες με την φτηνή, άψυχη πραμάτια τους.

Κοντές φούστες, ψηλά τακούνια, έντονο κραγιόν. Και άχαρα προσωπα, σημαδεμένες ψυχές.

Κύπρος: Η χώρα των illusionists.

2009-01-02T21:29:00.000+02:00

020109

Εδώ και μέρες νιώθω πολύ επικριτικός. Βασικά τους τελευταίους μήνες. Πιστεύω πως πραγματικά, τα πάντα πάνε στραβά σε αυτό το τόπο. Και επειδή έχω το mentality ενός fixer, δεν μπορώ να βλέπω καταστάσεις και νοοτροπίες χωρίς να πω κάτι για αυτές.

Να αρχίσω απο τα εκπαιδευτικά συστήματα; Που χρόνο με το χρόνο αυξάνεται το ποσοστό ιδιωτικής εκπαίδευσης; Ή το ποσοστό των μαθητών που πάνε σπίτι 9 η ώρα μετά τα ιδιαίτερα, εκ των οποίων αρκετά μπορεί να είναι και GCE; Μάλιστα κύριοι. Από επίσημη έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας Κύπρου, φάνηκε πως η ιδιωτική εκπαίδευση κρατά ένα ποσοστό της τάξης του 16-17%, με συνεχώς αυξητικές τάσεις. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή 20 στους 100 μαθητές να φοιτούν στα ιδιωτικά. Και όχι δεν έχω πρόβλημα με τα αυξημένα ποσοστά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αντιθέτως, όντας απόφοιτος ιδιωτικής σχολής, είμαι περήφανος που έτυχα quality μεταχείρησης από καθηγητές, και περήφανος που έχω τον τίτλο του alumni της συγκεκριμένης σχολής. Το θέμα χρήζει περισσότερης συζήτησης αλλά θα σταθώ στο εξής: Τόσα χρόνια είναι γνωστά τα προβλήματα που υπάρχουν (και) στο εκπαιδευτικό σύστημα. Γιατί καμιά κυβέρνηση δεν ασχολείται και φοβάται να αγγίξει το φάκελο «Παιδεία»; Γιατί έχουμε μείνει προσκολλημένοι στα συστήματα που θέλουν τους φοιτητές μας να συμπληρώνουν θέσεις στις άχρηστες σχολές και τα ΤΕΙ όπου οι καταλήψεις και τα χαμηλά standards συνθέτουν μια άθλια εικόνα;

Και γιατί τελοσπάντων, η παιδεία επικεντρώνεται στο να δημιουργήσει απλά μηχανικά ρομπότς που να ξέρουν να διαβάζουν και να μετρούν, αλλά να μην ξέρουν να συμπεριφερθούν; Αν η κοινωνία και το κράτος δεν μπορούν να αλλάξουν λανθασμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις, τότε ποιόν περιμένουμε να μάθει τρόπους στα παιδιά της Κύπρου;

Είμαστε ένας λαός, που έχει το μυαλό αλλά δεν το χρησιμοποιεί. Προσπαθούμε απλά να μάθουμε εκείνα που χρειαζόμαστε για να περάσουμε μια ήσυχη ζωή στη καλοπέραση, χωρίς τρόπους, χωρίς παιδεία. Δεν θέλουμε την σφαιρική μόρφωση, δεν μας νοιάζει αν καίγεται η Γάζα ή αν η Lehman Bros κύρηξε πτώχευση ή αν η Ευρώπη θα επηρεαστεί απο τις μαλακίες των επενδυτών και τις κομπίνες του Madoff.

Και θα ερωτηθεί κάποιος. Τι στο καλό τον έκαμε trigger, για να είναι τόσο επικριτικός; Το γεγονός ότι βλέπω καθημερινά ανθρώπους νέους να συμπεριφέρονται σαν απολίτιστοι πολίτες μιας τριτοκοσμικής χώρας, βυθισμένης στα σκουπίδια και στη βρωμιά. Το να βλέπεις έναν οδηγό να ανοιγεί το παράθυρο και να ρίχνει το τενεκεδάκι ή οποιοδήποτε άλλο σκουπίδι, εν έτη 2009, είναι μεγάλη ασέβεια και γαϊδουροσύνη.

Αλλά όταν έχουμε ένα κράτος που αδιαφορεί για την παιδεία και για την υγεία, ψυχική και σωματική, όχι των παιδιών αλλά και των νέων, τι άλλο να περιμένουμε; Σε συνδιασμό την αδιαφορία των οικογενειών τους, δημιουργήσαμε ένα κράτος απο μικρούς, άξεστους ρέμπελους όπου μοναδική έγνοια είναι το χρήμα και η καλοπέραση. «Σκλαβωμένοι» στα δημόσια σχολεία για μια δωδεκαετία, όπου η τυπική μόρφωση δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει σωστούς πολίτες και επείτα, για τα αγόρια, ακόμα δυο χρόνια εκμεταλλευσης της προσωπικής επιλογής. Η στρατιωτική θητεία.

Δεν ξέρω αν γνωρίζει ο κάθε πολιτικός ή στη χείριστη των περιπτώσεων ο κάθε γονιός τι αντιμετωπίζει ο κάθε έφηβος στο στρατό. Αντιμετωπίζει μια κατάσταση απελπιστική όπου μοναδική απασχόληση είναι το είδος Pokkas που πρέπει να αγοράσει απο το ΚΨΜ ή το πόσο θα μεθύσει στην διανυχτέρευση που θα βγεί ή το πόσα τσιγάρα θα πιεί σήμερα.

Με τα λάθη των προηγούμενων γενιών που ήταν δήθεν αγωνιστές για το καλύτερο τούτου του τόπου, και τα λάθη των σύγχρονων κυβερνήσεων, εδημιουργήσαμε μια γενιά βαρετή με ανθρώπους χωρίς προσωπικότητα γιατί πολυ απλά ΔΕΝ είχαν την ευκαιρία να αναπτυχθούν σαν άνθρωποι και σαν προσωπικότητες. Εδημιουργήσαμε μια γενιά χωρίς όνειρα, χωρίς ταυτότητα. Και αυτό είναι που θα καταστρέψει τούτο το τόπο. Η μη ύπαρξη μιας ταυτότητας.

Κάπου, καποτε διάβασα ότι η Κύπρος τρώει τα παιδιά της. Ίσως να είναι αυτό που χαρακτηρίζει την χώρα μου και αυτό με λυπεί αφάνταστα. Με ψηλό GDP per capita, με ισχυρή οικονομία αλλά at the same time, projects που γίνονται για να φαίνονται. Μέτριο health care, άχρηστο και outdated νομικό σύστημα, μέτρια υλοποίηση δημόσιας τάξης, άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Κι όμως, at the end of the day, η Κύπρος είναι η Κύπρος μας. Που αγαπάμε, που δεν λέμε να αποχωριστούμε. Που λέμε ότι είναι ελληνική, όποτε μας συμφέρει. Που παινευόμαστε ότι έχουμε την τέλεια οικονομία, και τα καλύτερα αυτοκίνητα.

And it takes one shameful blogger to shutter the dreams of the Cypriot illusionists.

ΥΓ. Άρχισα χωρίς να ευχηθώ. Καλή χρονιά σε όλους. Μακάρι το 2009 να έχουμε λιγότερα παρατράγουδα.

Παλιές αγάπες και τραγούδια μεθυσμένα.

2008-12-30T21:55:00.002+02:00

301208

Ήταν μια νύχτα, όχι ζόρικη, αλλά απ’ αυτές που ήθελα να ξεφύγω, να ταξιδέψω. Περπάτησα αρκετά ώσπου στάθηκα κάτω από το φως της παλιάς αποθήκης. Με τα άσπρα earbuds και συντροφία την όμορφη φωνή της Τάνιας, κάθισα εκεί. Απέκλεισα τον, άλλωτε όμορφο απόηχο της πόλης. Ήταν η γλυκιά μελαγχολία μιας βραδιάς. Τίποτε το συγκεκριμένο, τίποτε το συνταρακτικό. Όπως την ζωή μου, με θύμησες από παλιές αγάπες, και τραγούδια μεθυσμένα. Και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί.

ΥΓ. Μερικές μοναδικές ερμηνείες. Έτσι, για να κλείσουμε τον χρόνο που πέρασε όμορφα. Γιατί αυτό έχει σημασία. Ίσως τα new year's resolutions να μην είναι αναγκαία, αλλά οι καλές στιγμές μιας ολόκληρης χρονιάς, έχουν μια θέση στο νου. Χρόνια καλά λοιπόν.

But Love Is Not a Victory March.

2008-12-27T16:35:00.000+02:00

271208

One of the greatest songs ever, covered by one of the greatest singers that ever existed. No matter who covers the song, or how many years have passed, Jeff has managed to let people believe that this great cover, is the original. It is indeed sad that Jeff Buckley died at the young age of 30. I am sure that he had so much to give.

I thought I saw a clown dresed in black.

2008-12-23T14:18:00.000+02:00

231208

Περπατούσα στους άλλωτε οθωμανικούς δρόμους. Ήταν βράδι, κάπου στις γιορτές. Βροχερή νύχτα με τσουχτερό κρύο. Οι δρόμοι γυάλιζαν – μέσα τους καθρεφτίζονταν τα χριστουγεννιάτικα φώτα της πόλης. Ήμουν όμως τυχερός, τα νερά είχαν σταματήσει- για λίγο. Σκεφτικός. Είχα ψηλώσει τους ώμους μου καθώς περπατούσα. «Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που το αποφάσισα..»

Μου την έδινε που χρειαζόταν να περπατήσω στα νερά. Εξάλλου, ήμουν καλά ντυμένος, Στα μαύρα. Το χρώμα μου; Όχι τόσο. Αλλά πάντα ποτέ δεν μπορούσα τα funky χρώματα και τα παράξενα ρούχα. Ίσως κάποτε να πρόδιδε μιζέρια μου. Τώρα τελευταία όμως το έκανα embrace. Με τα μαύρα ρούχα και αξύριστος, αλλά και με το σκεφτικό ύφος με το ψιλοσούφρωμα των φρυδιών, σταμάτησα έξω απο την φωτεινή επιγραφή. Ακουγόταν μέχρι έξω η μουσική.

Ένιωθα stalker. Ίσως να ήμουν. Άναψα ένα τσιγάρο και περιμένα. Δεν ξέρω τι περίμενα. Ίσως την γαμημένη τύχη μου; Ίσως τον εαυτό μου να αποφασίσει να κάνει κίνηση. Άνοιξα την γύαλινη πόρτα και άκουσα τον τυπικό ήχο των τακουνιών, δίπλα στο ξύλινο staircase. Γύρισα το βλέμμα μου. Δεν ήταν αυτή. Ήταν ένα τυπικό ξανθό ξέκωλο γύρω στα 23 να κατεβαίνει τις σκάλες. «Κάποιος θα γαμήσει απόψε» σκέφτηκα. Όχι εγώ βέβαια, κάποιος άλλος. Αυτός που θα του έκανε νάζια και θα κολλούσε επάνω του στην πίστα.

Άνοιξα τη δεύτερη πόρτα που βρέθηκε μπροστά μου. Καπνός, πολύ δυνατή μουσική. Μισόκλεισα τα μάτια μου και γύρισα αριστερά-δεξιά. Ο τυπικός κόσμος, οι τυπικές παρέες. Στο τραπέζι μέσα αριστερά, έριξα το βλέμμα μου επάνω της. Την είδα. Κούκλα όπως πάντα. Να φοράει το μαύρο φόρεμα που έδειχνε τα καλά qualities της. Είχε τα μαλλιά της επάνω. Το ύφος της ήταν κάπως. Καθόταν μόνη καθώς οι υπόλοιποι έσπαζαν πιάτα στη πίστα. Μια ψίλοδάγκωνε τα χείλη της, και εστίαζε το βλέμμα της στα δάκτυλά της. Αμήχανη. Έριχνε κλεφτές ματιές δεξιά και αριστερά. Προσπάθησα να μην με δεί. Δεν ήθελα να με δεί.

Δεν ένιωσα καλά. Ήθελα να την δω χαρούμενη, να γελάει. Γιατί της πάει ρε γαμώτο! Ήθελα να την δω να γελάει.. να χαίρεται και να χορεύει. Η μιζέρια ήταν δικό μου ελάττωμα. Δεν ήθελα ποτέ, μα ποτέ να της το μεταδώσω. Γύρισα είδα το πάτωμα και έφυγα με γρήγορες κινήσεις. Έσπρωξα με τον ώμο μου αυτούς που στέκονταν πίσω μου. Κάποιος μου φώναξε «Πρόσεχε ρε μαλάκα». Δεν έδωσα σημασία. Άνοιξα την πόρτα και βρέθηκα ξανά έξω.

Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, μα δεν με ένοιαζε. Ούτε για το καλό πουκάμισο, ούτε για τίποτε. Περπατούσα με γρήγορα βήματα. Οι ψιχάλες φαινονταν στα φώτα των αυτοκίνητων που είχαν σχηματίσει ουρά. Κόσμος όμορφος, και άσχημος, όλοι έτοιμοι να πάνε να τα σπάσουν. Να περάσουν καλά. Και ένας τρελλός στους δρόμους. Για ‘σένα..

Little black, holiday clouds.

2008-12-20T13:54:00.000+02:00

201208

Είναι κάτι φορές που απλά σταματάς να πολεμάς τον ίδιο σου τον εαυτό.

Τότε είναι που ησυχάζεις. Κάθεσαι και πίνεις μια γουλιά Chivas μαζί του. Ίσως κάνεις και ένα Dunhill μπλέ, τα Fine Cut όμως, έτσι για την γεύση την γλυκόξινη του παλιού, ίσως καλού καιρού.

Είναι κάτι φορές που απλά σταματάς να ελπίζεις.

Και απλά, υπάρχεις. It's not as bad as you think.

Ένας αξύριστος μπάσταρδος και τούτο το κομμάτι του εδώ, με τα όμορφα γραφικά και τα πολλές φορές ηλίθια μελαγχολικά λόγια, σας εύχονται καλές γιορτές.

ΥΓ. We will try and spend the holidays, as sober as possible. But it's the holidays for eff's sake. You'll find me at some good bar, 'tissing the season. Without the nonsense happy holiday music. Soulful grooves and houseys to get lost into.

All the good reasons, why.

2008-12-14T11:13:00.002+02:00

141208

Προχθές βρέθηκα ξημερώματα στις πρώτες βοήθειες. Πήραμε το Χρήστο. Δεν μας έκατσε το.. camping. Ίσως να ήταν καθήκον μου. Αλλά η συνείδηση μου δεν με άφηνε να μην πάω. Ήθελα να είμαι εκεί να δω πως είναι εντάξει. Δεν ήταν κάτι το τραγικό. Μα το να βρεθώ ξημερώματα με καφέ στο νοσοκομείο, δίπλα απο το κινητό κρεβάτι με τον Χρήστο να κοιμάται ένιωσα κάπως. Ένας μεθυσμένος άστεγος, μια μητέρα με τη κορούλα της, ένας παππούς με πίεση και μια γυναίκα έτοιμη να τα σπάσει όλα. Ηρεμιστικό.

Τελειώσαμε, πήγαμε βόλτα στην βουβή, στολισμένη πόλη. Είχε καιρό να δω την πόλη τόσο ήσυχη. Δεν κοιμήθηκα αρκετά. Όμως ένιωσα καλά που τον βοήθησα. Το πρωί του πήρα ζεστό τσάι και ένα σεντόνι παραπάνω. Τον είδα μετά καθισμένο στη φωτιά που είχαμε ανάψει το βράδυ. Σκεφτικός. Ένιωσε μαλάκας; Δεν ξέρω. Κάθισα και εγώ δίπλα του, και βλέπαμε τη φωτιά. Έτσι, βουβοί.

Our life is not a movie, or maybe?

2008-12-06T21:57:00.000+02:00

061208

Το τηλέφωνο έπαιζε σπαστικά. Με χίλια δυο ζόρια το έκλεισα, πέταξα το μαξιλάρι στο παρκέ. Ξημέρωσε. Ανοιχτά τα παράθυρα, έμπαινε φως. Μισόκλεισα το ένα μου μάτι μην στραβωθώ. Δεκέμβρης. Ναι, καλά.

Σηκώθηκα, έριξα μια ματιά στον καθρέφτη. Μεγάλωσες ρε μαλάκα. Κοίτα πως είσαι. Σαν αυτούς που ήθελες να αποφύγεις. Τόσο αξύριστος, σε σημείο φαγούρας. Και ένα κιλό κάτω. Ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω κιλά χωρίς να το θελω. Άντρας χωρίς κιλά, πετσί και κοκκαλο δεν είναι άντρας. Ευτυχώς απέχεις. Το σπίτι ήταν άδειο. Έριξα λίγο νερό στο πρόσωπό μου, ανοιγόκλεισα τα μάτια μου πεντέξι φορές. Δεν σε κάνει πιο όμορφο μπάσταρδε μου! Αλλά είσαι τουλάχιστον φρέσκοπλυμένος.

Κατέβηκα κάτω, έτσι με το εσώρουχο. Πρόστυχος; Μπορεί. Ίσως η αντρική εκδοχή της Scarlet με το άσπρο εσώρουχο στο Lost in Translation. Με θέα το Τόκιο. Input a penis, κιλά παραπανω, αρκετές τρίχες and there you have it. Ίσως eye candy για την γειτόνισσα. Έριξα μια ματιά στο δέντρο. Στολισμένο, με λαμπάκια. Σούφρωσα τα φρύδια μου. Γιορτές. Δε βαριέσαι. Η μαλακία δεν είχε καφέ έτοιμο. Ξέρεις.. όπως στις ταινίες, που κάποιος ξυπνά και βάζει καφέ απευθείας απο την καφετιέρα. Μαλακία. Αλλά αφού σε πειράζει ρε μαλάκα, τι θα το πιείς. Σκέφτηκα να πάω πάσο. Αλλά το τυπικό δε γαμιέται ήταν αρκετό. Μαύρος καφές στη μπλε κούπα. Bastard trademark.

Κάθισα στον καναπέ. Απέναντί μου η κλειστή μαύρη LCD να με κοιτάζει. Ήπια μια δυο γουλιές και την κοιτούσα επίμονα. Βασικά σκέφτεσαι, παράξενε φίλε μου, χθές. Όχι δεν ήταν φούσκωμα στο εσώρουχό σου. Σκέφτηκες για χθές, καθώς προσπαθούσες να διαλέξεις pasta για το βράδυ, τότε που σου ανοιγόκλεισε το μάτι η πουτάνα απο το πρωην ανατολικό μπλοκ. Δεν ήταν βέβαια, πουτάνα. Αλλά οι περισσότερες είναι. Generalising? Μα δεν είναι του τύπου σου. Well, then, maybe.

Περνουν οι μέρες, οι βδομάδες. Αλλάζεις. Φθείρεσαι, χάνεις ακόμα πιο πολλές μέρες απο τη ζωή σου. Έτσι για το γαμώτο. Περιμένεις την μέρα που θα ξυπνήσεις και θα βρεις κάτι διαφορετικό. Κάτι το οποίο θα χαρείς, δεν θα κοιταχτείς στο καθρέφτη, δεν θα σε νοιάζει αν είσαι αξύριστος ή όχι. Ή αν είσαι μπάσταρδος. Ή αν έχει καφέ. Μια καθημερινότητα αλλιώτικη που να μην προσπαθείς να ξορκίσεις άγγελους και δαίμονες. Φιλοσοφίες για έναν αργόσχολο.

Ναι, καλά.

Surreal;

2008-11-28T18:39:00.000+02:00

281108

Μου φάνηκε παράξενο, μα ήταν κάτι που ένιωθα έντονα. Κάθισα στον μεγάλο μαύρο καναπέ και η ματιά μου που και που έπεφτε στις ψιχάλες. Μαλακίες, σκέφτηκα.

Ο Χρήστος καθόταν στο παντζούρι. Μου είπε πως του αρέσει ο καιρός. Έτσι, φθινοπωρινός. Το βλέμμα του ήταν κάπως. Τον έχω προσέξει μέρες τώρα, δεν είναι στα καλύτερά του. Βέβαια πάντα πίστευα ότι κάτι κρύβει, που τον βασανίζει στα απόκρυφα μέρη του. Οι καπνοί απο δίπλα με εμπόδιζαν να συγκεντρωθώ, με εμπόδιζαν να αναπνεύσω καθαρό αέρα. Οξυγόνο. Με ενοχλούν.

Γκρίζο. Χωρίς φρου φρου και αρώματα. Δεν θυμάμαι πότε άκουσα τη συγκεκριμένη φράση για πρώτη φορά. Ακούγεται παρδαλή. Μα χωρίς φρου φρου, χωρίς αρώματα. Έτσι τα θέλω. Μίνιμαλ. Να τα δώ με τη γύμνια τους, χωρίς ρούχα, χωρίς όμορφες, χαρούμενες πινελιές.

Τρίζει και το ανοίγω. «Συγχαρητήρια. Μόλις ξεχάσες να ζήσεις. »

Run.

2008-11-17T10:25:00.000+02:00

171108

Κάποιος είπε πως η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Ίσως να είχε δίκαιο. Η δική μου ελευθερία είναι να είμαι όπου θέλω, όποτε το θέλω no matter what. Έχω ένα soft spot σε τέτοια θέματα. Θέλω να γίνεται το δικό μου. Να νευριάζω αλλά ανα πάσα στιγμή να ξέρω πως μπορώ να το ξεπεράσω, να βρεθώ αλλού. Σε ένα μακρύ, στολισμένο πεζόδρομο, γεμάτο με αγνώστους να περπατούν. Να μην ξέρω κανέναν αλλά να νιώθω πιο άνετα απ’ ότι νιώθω όταν έιμαι με ανθρώπους που ξέρω χρόνια τώρα. Χρειάζομαι το fix μου. Σαν ναρκωτικό δηλαδή. Αν δεν το πάρω δεν εφησυχάζομαι.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) έχω τάσεις φυγής. Ανα πάσα στιγμή μπορώ να ξεγράψω τα πάντα και να αρχίσω ξανά από την αρχή. Clean slate δηλαδή. Όπως εκείνο το απόγευμα που ήμασταν μαζί στο αυτοκίνητο. Μου είχες δώσει ένα δώρο απο καρδιάς, ένα δώρο που εσύ διάλεξες για εμένα. Φρίκαρα. Λογικό. Δεν ήμουν ποτέ συνηθισμένος με τέτοια. Ποτέ δεν είχα δεσμευτεί σοβαρά. Και τότε έφυγα. Σε άφησα στο πεζοδρόμιο και πάτησα το γκάζι. Δεν ξαναάκουσες απο εμένα. Ίσως με ένα μήνυμα, ίσως με μια κουβέντα. Ξύπνησα το επόμενο πρωί και ήταν λες και δεν σε ήξερα. Εσύ όμως με ήξερες ακόμα. Μαλάκας πρώτης κλάσης.

Δεν έχω μετανοιώσει για τίποτα στη ζωή μου όμως. Αν αποφασίσω να φύγω, θα είναι για το καλό μου. Ίσως δειλός.Πόσοι δειλοί όμως φεύγουν απο όσα έχουν χτίσει ή όσα έχουν προσπαθήσει; Είναι κάποιες φορές που ξυπνά μέσα μου ένας Donald Draper, χαμένος στην Madison Avenue. Με τάσεις φυγής..

7

2008-11-13T16:55:00.000+02:00

131108

Δεν γνωρίζω κατα πόσον γνωστό είναι το Blogοπαιχνίδι με τον αριθμό εφτά. Και η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσει να κάνω forward, ούτε e-mail ούτε παιχνίδια σε blog. I will, give it a try though.

7. Είμαι άνθρωπος που παθιάζεται με ό,τιδηποτε έχει στη ζωή του. Μανιακός to the bone. Με την καθαριότητα, με την οργάνωση, με την ευταξία. Το καλοκαίρι κάνω τουλάχιστον 2 μπάνια την ημέρα. Πιστεύω πως το περιβάλλον που ζείς και εργάζεσαι αποτελεί μεγάλο παράγοντα του κατα πόσο θα περνάς καλά. Μίνιμαλ, χωρίς υπερβολές, τα άκρως απαραίτητα. Σε σειρά, οργανωμένα. Πιστεύω πως ο καλός φωτισμός, τα μεγάλα παράθυρα αλλά και η σωστή διαρρύθμιση του χώρου μπορούν να αλλάξουν την διάθεση. Αν βάλω τη καρέκλα αναποδα, την θέλω ανάποδα, no questions asked. Ίσως να είμαι ιδιόρρυθμος, ιδιότροπος αλλά κάνω filter ο,τιδήποτε στη ζωή μου- ανθρώπους, καταστάσεις.

6. Όπως κάθε άνθρωπος, εχω φοβίες. Φοβάμαι πως κάποια μέρα θα οδηγώ και ένα φορτηγό που μεταφέρει γκαζί θα έχει ατύχημα και θα μας πάρει όλους. Φοβάμαι να κολυμπάω σε βάθος πέραν του ύψους μου (άλλη πονεμένη ιστορία). Μικρός φοβόμουν το σκοτάδι. Πάντα πίστευα πως κάποιος/κάτι με ακολουθεί ή βρίσκεται κάτω από το κρεβάτι μου. Πολλές φορές ένιωθα ασφαλής κάτω απο τη κουβέρτα. Δεν είναι φοβία αλλά σιχένομαι τα έντομα. Πιστεύω πως μεταφέρουν τα πιο πολλά μικρόβια – κυρίως οι μύγες και τα κουνούπια.

5. Πάντα ένιωθα πιο μεγάλος από τους συνομήλικούς μου. Και αυτό το έλεγαν και οι δασκάλες στο δημοτικό στους δικούς μου. Ίσως όταν ήμουν μικρός να ένιωθα σπουδαία. Τώρα απλά νιώθω πως κάπου χάνω απολαύσεις που οι άλλοι καθημερινά αντιμετωπίζουν, και ότι είμαι πάντα a step ahead of everyone. Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσα σε – σχετικά – αυστηρό περιβάλλον. Το ότι ήμουν ατίθασο μωρό μέχρι τα 6-7 μου με αποτέλεσμα να κάνω αρκετές βλακείες που να βάζουν σε κίνδυνο και εμένα και τους υπόλοιπους (βλ. πυρομανής και όχι μόνο), ισως να συνέβαλε και αυτό.

4. Αν και το παλεύω, δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις με το κρεβάτι μου. Οι φορές που κοιμήθηκα μεσημέρι throughout my life, είναι μετρημένες στα δάκτυλα. Πρέπει να έχω τρομερό hangover για να κοιμηθώ πάνω απο 8 ώρες. Υπήρχαν περιόδοι στη ζωή μου που την έβγαζα με μόνο 4-5 ώρες ύπνο. Προσπαθώ να το αλλάξω.

3. Υπήρξε περίοδος στη ζωή μου που πίστευα το να φένεσαι σπουδαίος ήταν επίτευγμα. Μεγάλο λάθος. Εκ τότε, έγινα πιο λιανός και πιο ξεκάθαρος με τον εαυτό μου αλλά και με τους υπόλοιπους. Πιστεύω πως ο σεβασμός και η αρέσκεια απέναντι σε κάποιο άτομο θέλει κόπο και προσπάθεια. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, οταν όμως γίνεται γελοίος και προσπαθεί με υλικά αγαθά να αποδείξει κάτι, χάνει την εκτίμησή μου. Εκτιμώ ανθρώπους που απολαμβάνουν τις μικρές απολαύσεις και μικρά luxuries για να περνούν καλά, και όχι για να δείξουν αν έχουν χρήμα. Ένα όμορφο πουκάμισο, χωρίς κατ’ επέκταση να είναι label ή κάτι το μοδάτο και «σούπερ», μια μυρωδάτη κολώνια, ενά καλό, ομορφο αυτοκίνητο, gadgets που σου κανουν τη ζωή πιο εύκολη.

2. Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος είναι υπαίτιος για τις πράξεις του. Αν είσαι χοντρός και αυτοσαρκάζεσαι, κακώς. Η γυμναστική και η υγιεινή διατροφή είναι ευαγγέλειο για τον καθένα. Το να τρως σαν γουρούνι και να μην προσέχεις όχι την εμφάνιση, αλλά την υγεία σου, είναι μεγάλη γαιδουροσύνη. Απο τότε που το συνειδητοποίησα, έκοψα το περιστασιακό κάπνισμα που όλοι αρχίσαμε στην εφηβεία, έχω κόψει τα αναψυκτικά τα τελευταία 3-4 χρόνια και ελάττωσα τα λαδερά και λιπαρά (αλλά απολαμβάνω ενα cheesecake). Όλα με μέτρο.

1. Μου αρέσουν οι μικρές χαρές της ζωής. Μια βόλτα με έναν καλό φίλο, μια μέρα στη παραλία. Προσπαθώ να το μεταλαμπαδεύσω σε όσους πιστεύω πως μπορούν να το καταλάβουν. Υπάρχουν τόσα μικρά πράματα που δεν δίνουμε σημασία, που ειλικρινά είναι ικανά να μας αλλάξουν την διάθεση αλλά και τη ζωή. Αυτά μου δίνουν incentive, να μπορώ να ξυπνάω καθε μέρα και να βλέπω μπροστά, όχι μακροπρόθεσμα, αλλά να θέτω πολλούς μικρούς, αλλά και πολλές φορές μεγάλους. στόχους. Η αισιοδοξία δεν είναι κάτι σπουδαίο. Ο ρεαλισμός όμως, είναι.

Και εν τέλει, νιώθω άβολα πολλές φορές με τον εαυτό μου. Πιστεύω πως υπάρχουν πτυχές του που δεν έχω εξερευνήσει ακόμα.

Μικρές, καυτές αλήθειες για τούτο τον τόπο.

2008-09-29T11:28:00.000+03:00

290908

Πολλοί έκαναν λόγο για άμεση επίθεση προς τους Κύπριους, όταν διάβασαν το άρθρο του Έθνους αναφορικά με την Κύπρο και το life-style της κοινωνίας. Όντας ψευτομάγκες, που δεν μπορεί να μας αγγίξει μύγα, αντιδράσαμε. Όχι εγώ προσωπικά, αλλά ο κόσμος, τα ΜΜΕ, δήθεν προσωπικότητες του χώρου. Ίσως κάποια σημεία του άρθρου να είναι ωμά με αποτέλεσμα να φαίνεται σαν ζήλεια ή σαν παράπονο.

Το ότι η Κύπρος ορθοπόδησε μετά απο χούντα και τουρκική εισβολή, είναι ναι μεν αξιοσημείωτο, αλλά αν προσπαθούσε ο καθένας να κρατήσει την αξιοπρέπεια του, χωρίς να γίνει σκλάβος του χρήματος και των υλικών αγαθών, δεν θα μας γιουχάιζαν, ούτε οι Έλληνες ούτε κανένας άλλος. Το ότι στο άρθρο οι Κύπριοι φαίνονται σαν άβγαλτοι αρχοντοχωριάτες, δεν είναι μύστικο. Γιατί ως γνωστόν άνθρωπος που δεν είχε παιδεία, μόρφωση και βρέθηκε με μπόλικες λίρες, ή ας το πούμε αλλιώς μπόλικα δάνεια για ακριβά σπίτια, αυτοκίνητα και ακίνητα, δεν κατάφερε να αλλάξει το status του, αλλά μονάχα τους λογαριασμούς και τις τσέπες του.

Οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη να μας κριτικάρουν. Έχουν αυτογνωσία πως δεν έχουν και τη καλύτερη οικονομία, ξέρουν πως η μεσαία τάξη κυκλοφορεί με Skoda, Daihatsu, και ξέρουν πότε θα ξοδέψουν περισσότερα απ’ όσα μπορούν- στη διασκέδαση. Στα μπουζούκια, στο φαγητό, στο να περνάμε καλά να παν οι πίκρες κάτω. Σε αντίθεση με τον Κύπριο, οι Έλληνες μπορούν να σφίξουν το ζωνάρι όταν τα οικονομικά παν στραβά. Εμείς τα θέλουμε όλα. Υπερβολή, σαββατοκύριακα στην Αθήνα, επιστροφή στη Κύπρο με τα νέα ακριβά ρούχα, στα ακριβά καφέ που πληρώνεις € 4,50 για έναν νεροβραστο καφέ, στις ακριβές λεοφώρους με ψηλά ενοίκια που την είδαν SoHo, με ακριβά αυτοκίνητα Cayenne, Mercedes. Πολλοί θα διαμαρτυρηθούν, γιατί τόση επίθεση; Σωστά, δούλεψες, πήρες το αυτοκίνητο που μπορείς να κάνεις afford και όχι να το πληρώνεις με 2^ο, 3^ο δάνειο.

Προσπαθήσαμε να κάνουμε τη Κύπρο μια μικρή Αθήνα, ένα βόρειο προάστιο, λίγο πιο ντεμοντέ, λίγο πιο κάτω. Με διακοπές στη Μύκονο και στην Σαντορίνη. Η διαφορά κύριοι, δεν είναι ούτε η τοποθεσία, ούτε η διάλεκτος. Πόσες οικογένειες της Αθήνας και πόσες της Κύπρου ή της Λευκωσίας αν θέλετε μπορούν να αγοράσουν ενα Cayenne χωρίς να τους τρέχει η τράπεζα; Κι όμως, ο αριθμός των SUVs εδώ είναι εξωπραγματικός. Βγήκαμε παγκόσμια πρώτοι στην κατοχή αυτοκινήτου.

Και μετά απο κριτική, βγάλαμε γλώσσα. Βρίσαμε τους Έλληνας λέγοντας ότι δεν έχουν απο τον ήλιο μοίρα, ότι έχουν μια οικονομία για γέλια και φανήκαμε ακόμα πιο γελοίοι, με σπασμένα πρόσωπα απο botox και makeup σε περιοδικά δήθεν lifestyle.

Κι όμως, «σαν την Κύπρο δεν έχει». Indeed.

Branches of dreams you let live.

2008-09-14T15:50:00.000+03:00

140908

Ανηφόριζα τον Μακρύδρομο με χίλιες δυο σκέψεις στον νου. Είχα καιρό να αντικρύσω μια τόσο διαφορετική εικόνα. Στα σοκάκια των παρόδων, πρόσωπα παράξενα. Ταμπέλες να αναβοσβήνουν, ένα παρατημένο sex shop με μια ροζ λάμπα στη γωνία. Ο τύπος ήθελε €3,50 για το parking. Δεν κατάλαβα αν μιλούσε Ελληνικά ή σπαστά. Δεν με ένοιαζε εξάλλου.

Η αλήθεια ήταν πως με ξένισε η φάση της συγκεκριμένης περιοχής. Έκαναν όλα blend-in τόσο άνοστα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν κάτι το διαφορετικό, το ασυνήθιστο, και εν μέρει ενδιαφέρον. Διαφορετικές εθνικότητες, ο καθένας με την δική του πονεμένη ιστορία, που βρέθηκαν να μοιράζονται ένα δρόμο γεμάτο ιστορία. Οι Κινέζοι με την φτηνή πραμάτια τους σηματοδοτούσαν μια νέα εποχή για τα γκέτο της Λευκωσίας. Ίσως ένα μικρό China Town σε μερικά χρόνια.

Βρέθηκα κάπου γνώριμα. Δρόμους και πεζοδρόμια που τα είχα περπατήσει δυο-τρεις φορές. Στο νου μου ξυπνούσαν όμορφες θύμησες, με πρόσωπα που κάποτε ζήσαμε μεγάλες στιγμές. Μεγάλες ήταν τότε. Γιατί όσο μεγαλώνω, οι στιγμές που ζω μπορούν να είναι και μεγαλύτερες. Και καλύτερες.

Θυμήθηκα τότε που αποθανάτισα την αποβάθρα. Φοβερή φωτογραφία. Θυμάμαι και τα λίγα απογεύματα που περπάτησα την παραλιακή, μες την ζέστη. Θυμάμαι όμως που τα άφησα πίσω μου, γιατί έτσι έπρεπε. Όχι όλα, αλλά τα περισσότερα. Κάποια έπρεπε να τα κρατήσω. Και πρόσωπα και αναμνήσεις, έτσι για το γαμώτο.

Και βρέθηκα ξανά, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια σκηνικά, μερικώς παραλλαγμένα. Να μιλάμε, να γελάμε παρέα με έναν παλιό, χαμένο φίλο. Σωπάσαμε και χαμογέλασα χαζεύοντας το παραλικό μέτωπο και τον μόλο. Θαύμαζω τούτη τη πόλη, σκέφτηκα. Όπως θαύμαζα και τη συγκεκριμένη στιγμή που βρέθηκα κάπου αλλού, μακριά απο τα συνηθισμένα.

Νύχτωσε και βρέθηκα ξανά στον δρόμο. Αποχαιρέτισα τον παλιό, χαμένο φίλο που θα έφευγε ξημερώματα για να συνεχίσει τη ζωή του. Είχε άγχος αλλά τον καθησύχασα. Και βρέθηκα πάλι πίσω στις δικές μου πραγματικοτητες.

Με έναν καφέ, 5-6 νότες σε συγκεκριμένες μελωδίες, και πολλούς μαλάκες.

ΥΓ. Όμορφα πράματα, για ένα γεμάτο Σαββατοκυρίακο. These should happen more often, I guess.

Μια διάθεση για ένα καλοκαίρι (που τελειώνει)

2008-08-20T21:01:00.000+03:00

200808

Θέλω. Λέξη μικρή, κάποτε εγωιστική.Αποφασιστικότητα, eagerness.

Πάντα ήμουν γκρινιάρης άνθρωπος. Ένας λογικός γκρινιάρης όμως. Από μικρός ήθελα πολλά πράματα. Ήθελα όταν μεγαλώσω να γίνω κάτι το σπουδαίο, που όταν ένα μικρό παιδί θα με έβλεπε, να ήθελε να μου μοιάσει. Ένα καλό πρότυπο, for a young kiddo to look up to.

Ήθελα πάντα να κάνο έναν απολογισμό για το κάθε τι που περνά. Ένα check στο to-do list του μυαλού μου. Φέτος το άφησα πίσω. Δεν έκανα ούτε New Years resolutions, ούτε απολογισμό για τον χρόνο που πέρασε. Και αυτό επειδή ο προγραμματισμός δεν βγαίνει στο χρώμα μου εδώ και αρκετό καιρό.

Τι κι αν τελειώνει, μεταφορικά, το καλοκαίρι; Τι κι αν αρχίζει μια καινούρια περίοδος για αρκετούς, αλλά και για εμένα. Αποφάσεις μεγάλες, για το μέλλον. Αποφάσεις για το long-run, προγραμματισμός για κάτι το σπουδαίο, για κάτι το life-changing. Προς το παρόν, δεν με απασχολεί. Ίσως να μην έχω την κατάλληλη διάθεση, ή στην προκειμένη περίπτωση την δόση υπομονής αλλά και νεύρων για να αντέξω κάτι το μεγάλο.

Λοιπόν δεν θέλω προγραμματισμό. Είχα στο μυαλό μου να περάσω ένα αξέχαστο καλοκαίρι. Το αν το πέτυχα αυτό, δεν θα το κρίνω. Ούτε με νοιάζει. Το μόνο που κατάλαβα εν τέλει, είναι πως άλλαξα. Έγινα αυτός ο άνθρωπος που επιζητά την ησυχία και τη γαλήνη, μετά απο μια κουραστική μέρα με πολλα πάνω-κάτω. Ψάχνω για ανθρώπους χαλαρούς, ανθρώπους της στιγμής, που θα πάρω τηλέφωνο απόγευμα Τετάρτης θέλοντας να κανονίσω για φαγητό κάπου όμορφα. Έτσι την τελευταία στιγμή. Επιζητώ άτομα που θα με πάρουν τηλέφωνο out-of-the-blue και θα μου πουν για μονοήμερο road-trip, για έναν καφέ. Κάπου παραλιακά.

Θέλω να βρεθώ κάπου ήρεμα, χωρίς βαβούρες, χωρίς πολύ κόσμο να απολαύσω τον απόηχο του καλοκαιριού, παρέα με άτομα χαλαρά, για συζητήσεις της στιγμής και όχι του χρόνου και σε 5 χρόνια.

Κουράστηκα ρε γαμώτο.

ΥΓ. Και επειδή δεν σταματούν ποτέ τα «Θέλω», θέλω να κάνω βουτιά απο μια αποβάθρα σε καταγάλανα νερά που βλέπεις μόνο σε καρτ-ποστάλ, και μετά να περπατήσω στην παραλία. Λινά πουκάμισα, σαγιονάρες στο χέρι, ηλίθια comments που με κάνουν να γελάω, φίλοι καλοί, απλοί, και ένας απόηχος καλοκαιρινού playlist με τα πιο easy-to-listen ταξιδιάρικα κομμάτια.

ΥΓ2. Χάρηκα που σε γνώρισα. Εύθυμη νότα φρεσκάδας σε ένα καλοκαίρι γεμάτο υγρασία. Ίσως άρχισα να ακούγομαι σαν την διαφήμιση της KLINEX. Αυτήν ξέρεστε, αυτήν εμπιστεύεστε.

Raw.

2008-07-04T22:11:00.000+03:00

040708

Ήταν βράδυ Σαββάτου. Εγώ ήμουν κάπου. Υγρασία, Ζέστη. Τέλη του Ιούνη, λογικό.Την κοίταζα συχνά πυκνά και κατάλαβα πως και αυτή με τσέκαρε κάθε τρεις και λίγο. Είχα ακούσει ξανά ότι ήταν sex guru, αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Νόμιζε φαντάζομαι πως ήταν η ξανθιά στο Sex and the City· μάνα στο σεξ αλλά ταυτόχρονα σεβόταν τον εαυτό της με αποτέλεσμα ο ορισμός πόρνη να μην μπορεί να την περιγράψει.

Η μουσική δυνατή, ο κόσμος vibrant, γεμάτος όρεξη για χορό και clubbing. Εγώ με ένα χαμηλό ποτήρι scotch και πάγο στο αριστερό χέρι και ένα τσιγάρο στο δεξί. Έβλεπα τις κινήσεις της καθώς γαμούσα τους πνεύμονες και το συκώτι μου. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήπια το πρώτο μου ποτό και πότε κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο. Ένα είναι το σίγουρο όμως, το άλλωτε μικρό αμούστακο αγόρι της γειτονιάς μεγάλωσε και έγινε ολόκληρος άντρας που γελάει, βρίζει, πίνει, καπνίζει, τρέχει στα highway, αγοράζει έπιπλα από το ΙΚΕΑ, και βάζει το Fight Club σε repeat.

Ήταν παράξενη η φάση της. Λικνιζόταν και χόρευε προκλητικά γύρω μου, άλλοτε με έπιανε απ’ το χέρι και άγγιζε το σώμα της στο δικό μου. Δεν ήξερα ακριβώς τι ήθελε. Mixed signals. Ίσως μια νύχτα ~~γεμάτη~~ με πάθος. Ένα one night stand. Κάτι παραπάνω. Ίσως να ήθελε χρόνο να με διαπραγματευτεί, να δει τις τιμές μου, τα μέτρα και τα σταθμά μου. Δεν είναι τυχαία η ερώτηση αν έχω γκόμενα. Αν ήμουν λίγο παραπάνω του ποτού, μπορεί και να της απαντούσα “ notscrewing anyone special”. Μα η λογική μου με σταμάτησε. Έκανα ένα βήμα πίσω, κι ας είχε αρκετό καιρό να δώ λίγη χαρά στο κρεβάτι μου.

Συχνά πυκνά βρεθόμουν ανάμεσα σε αντροπαρέες να συζητούν τα δικά τους· πόσες φορές απάτησαν, πόσες φορές την βδομάδα γαμάνε, τι στάσεις προτιμάει η γκόμενα. Και άλλα πολλά.

Η αλήθεια είναι πως δεν με νοιάζει. Το σεξ κάποτε το βρήκα υπερτιμημένο. Τώρα απλά δεν ασχολούμαι, όσο κι αν μη ταιριάζει με το image μου. Κάποτε κάποιος μου είπε «Εσύ πρέπει κάθε βδομάδα να έχεις και άλλη στο κρεβάτι». Εγώ απλά χαμογέλασα μηχανικά.

Η περίοδος που βρεθόμουν σε άδειες γειτονιές 3 η ώρα το πρωί να χαμουρεύομαι στο αυτοκίνητο, πέρασε. Και το πιστεύω πως ο άνθρωπος περνά φάσεις και περιόδους. Τουλάχιστον εγώ. Ίσως να έχω περάσει την περίοδο του σεξ και την ικανοποίηση των ορμόνων. Ίσως να πέρασα στην επόμενη φάση και να πρέπει να κάνω το επόμενο βήμα.

And then maybe, I need a good night sleep and a shrink Monday morning.

Επόμενος σταθμός

2008-07-03T16:01:00.001+03:00

030708

Ήταν απο εκείνα τα κρύα απογεύματα που ο κόσμος έβγαινε για καφέ και κουβεντούλα, κουρνιασμένοι δίπλα στις σόμπες των café. Φώτα, λαμπάκια, γιορτινή ατμόσφαιρα. Εμείς θυμάμαι πήραμε το μετρό για Νέο Κόσμο και έπειτα το τραμ για Αγία Φωτεινή. Ο Κ. δεν ήταν και πολύ ορεξάτος σε σημείο που να μην σηκώνει τις μαλακίες των υπολοίπων, αλλά περπατήσαμε οι δυό μας στην πλατεία της Νέας Σμύρνης για λίγο. Δεν ήθελα να τον πιέσω για να βγούμε έξω, όσα τηλέφωνα κι αν πήραμε από φίλους που είχαν κανονίσει ποτά, χορούς και ιστορίες. Κατάλαβα πως ήταν σε άλλη φάση.

Με τον Κ. δεν είχαμε πάντα πολλά να πούμε. Μα όταν ανοίγαμε συζήτησηήταν λες και είμασταν κολλητοί για χρόνια, έστω κι αν τον γνώριζα πολύ λίγο. Ήξερα πως ό,τι κι αν είχα, θα μιλούσαμε στα ίσα και θα έδινε συμβουλές ο ένας στον άλλο.

Είχε καλό ματς στην TV και μου πρότεινε να πάμε να το δούμε παρέα.Ρίξαμε ένα παιχνίδι Pro στο PS και μετά βάλαμε το real thing. Σαν προετοιμασία.

«Μπύρες.»
«?»
«Μπύρες λέω. Πάω να φέρω μπύρες απ’ το περίπτερο.»
«Τσιγάρα, μπύρες, τσιπς και ό,τι άλλο πάει γα ένα καθαρά sports night.»

Κατέβηκα κάτω και περπατούσα στην γειτονιά για να βρω περίπτερο με μπυρες. Βλέπω ένα ταξί και μου θύμισε τη φάση που ένας ταξιτζής στη Νεα Σμύρνη με ρωτούσε σχετικά με τον δήμαρχο και το δημόσιο πάρκινγκ. Εγώ απαντούσα σαν πως και ήμουν κάτοικος για χρόνια. Και δως του η συζήτηση μέχρι να φτάσουμε στο Σύνταγμα.

Βρήκα ένα περίπτερο που πουλούσε μπύρες σε μπουκάλι. Αγόρασα καμιά δεκαριά, μερικά πακέτα πατατάκια και κράκερς. Είχε ήδη νυχτώσει και η αλήθεια ήταν πως δεν ήθελα. Ούτε να βγω για ποτό, ούτε για φαγητό, ούτε να ξημεροβραδιαστώ στο Γκάζι. Απο το πρωί δεν είχαμε κάνει και πολλά. Παρέα με ένα papercupκαι μια εφημερίδα, περπατήσαμε την Αθήνα. Είχαμε βέβαια κανονίσει απο την προηγούμενη νύχτα να πάμε κάπου ως αργά, μα σαν μας βρήκε το πρωινό της Κυριακής, η όρεξη για φρου-φρου κι αρώματα χάθηκε κάπου στο κρύο του Νιόβρη.

Σπιτόγατοι. Με μπύρες, λίγο pro, και supersport.

ΥΓ. Φιλαράκο, ελπίζω να τα περνάς καλά. Ανθρώποι ντόμπροι σαν εσένα δεν υπάρχουν πολλοί. Μου λείπει η παρέα σου, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα τα πούμε.

ΥΓ2. Το τραίνο το έμαθα με αι.

0039 / 06100

2008-06-28T10:15:00.001+03:00

280608

Dimmi come stai e nei tuoi giorni cosa fai.

Δεν ξέρω για ποιό λόγο είμαι obsessed μαζί σου. Μα ξέρω πως είναι κάτι extraordinary. idiocity strikes back?

Σε περιμένω.

Καλέ μου μπάσταρδε ήρωα.

2008-06-17T11:22:00.000+03:00

170608

Κάποτε, κάποιος μου είχε πεί:

"Καλέ μου μπάσταρδε ήρωα, ξυρίσου."

Τότε θυμήθηκα πως δεν έχω ξυραφάκι.

I need some caffeine.

Εκείνο το καλοκαίρι.

2008-06-13T23:39:00.000+03:00

130608

Δεν αγαπούσα πάντα το καλοκαίρι. Το έβλεπα σαν ένα βαρετό διάλειμμα χωρίς χρώμα, γεμάτο ζέστη και ιδρώτα, με επακόλουθο την επιστροφή στα παλιά λημέρια. Αυτό βέβαια άλλαξε μεγαλώνοντας. Σιγά σιγά τα καλοκαίρια αποκτούσαν ταυτότητα και προσωπικότητα, εμπειρίες.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω κάτι το τελείως αρνητικό για να θυμάμαι τα τελευταία 2 καλοκαίρια. Κάτι μικρότυχαίες μαλακίες, περαστικές, θάφτηκαν κάτω απο τις όμορφες και γεμάτες μέρες και νύχτες.

Εκείνο όμως το καλοκαίρι ερωτεύτηκα. Χρειάστηκαν περίπου 2 χρόνια να το παραδεχτώ. Και ακόμα έχω την γλύκα του καλοκαιρινού έρωτα και την αλμύρα της θάλασσας στα χείλια μου.

Και το θυμάμαι και χαζογελώ. Φιγούρα εξωτική και ταξιδιάρικη..

Εκ τότε αγάπησα το καλοκαίρι. Εκτίμησα το σούρουπο στη παραλία με φίλους και ποτό, με λινά πουκάμισα και σαγιονάρες. Αγάπησα την αίσθηση του άμμου στα πόδια μου, αλλά και το καλοκαιρινό αεράκι που σε αποκοιμίζει.

Έμαθα να χαλαρώνω, να μπλοκάρω ανεπιθύμητο κόσμο. Να περνάω καλά, να αναζητώ αλλα και να επιζητώ τα όμορφα πράματα.

Υπάρχουν μορφές που θέλουν να με δουν να μην περνάω καλά. Ή μορφές που δεν τους αρέσει να περνάω καλά. Δυστυχώς για αυτές τις.. μορφές, προσπερνάω. Και περνάω. Καλά. Και με μια ματιά, γυρίζω πίσω όχι για να νοσταλγήσω εκείνο το καλοκαίρι, αλλά για να χαμογελάσω.

Ξέρω πως θα υπάρξουν και καλύτερα.

ΥΓ. Αφιερωμένο στην φιγούρα της, που ακόμη θυμάμαι. Ελπίζω να περνάς "molto bene".

ΥΓ. Μην ξεχάσω να ζήσω.

2008-05-20T21:21:00.000+03:00

200508

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Πάτησα το κλειδί για να ανοίξει το αυτοκίνητο. Χαρακτηριστική κίνηση χωρίς σκέψη. Χαρακτηριστικός ήχος και χαρακτηριστικό αναβοσβήσμα. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και κάθομαι. Βλέπω το κενό και σκέφτομαι που να πάω.

Βάζω μπρός και βγαίνω στον δρόμο. Βράδυ Τετάρτης. Κίνηση λιγοστή. Πεζοί μετρημένοι. Ένας ποδηλάτης μοιάζει να βιάζεται. Μια κοπέλα κλειδώνει το κατάστημα στη γωνία. Θα πάει σπίτι. Μάλλον. Ένας γάτος πατημένος στη μέση του δρόμου. Προσπερνάω.

Ξέχασα αν κλείδωσα την εξώπορτα. Συνηθές φαινόμενο. Αγχώνομαι, για λίγο. Μετα λέω «δε γαμιέται». Και προχωρώ. Θέλω προς στιγμή να βρεθώ σε μια μεγάλη συναυλία. Να νιώσω το σπρώξιμο, τον ιδρώτα, το κάθε αίσθημα. Αρένα. Θέλω να σιγοτραγουδήσω.. «Με κοιτάς λες και είμαι τρύπιο πάνω σου ρούχο..» Και μετά να βρεθώ με την παρέα μεθυσμένοι απ’ τα τραγούδια να γελάμε, να λέμε τα δικά μας. Μετά να βουβώνουμε για λίγο.

Η πόλη μοιάζει ξενυχτισμένη. Δρόμοι άδειοι. Σταματώ στα φανάρια. Κόκκινο. Δίπλα οι μεγάλες ταμπέλες των ξενυχτάδικων, των μπουρδέλων αναβοσβήνουν. Τρεις γυναίκες περπατάνε πλάι-πλάι. Μοιάζουν μ’ αυτές που αγάπησα, σκέφτομαι. Πουτάνες, κι ερωμένες. Προχωρώ παρακάτω. Μπαίνω στο highway και πατάω γκάζι στο τέρμα. Άνοιξα το ράδιο. Έτρεξα κυνηγώντας τα φώτα των δρόμων.

...

Μου θύμισε την Αθηνών-Καβάλας. Σάββατο βράδυ, κάπου κοντά στα μεσάνυχτα. Έταξα στον ταξιτζή 10 ευρώ παραπάνω για να με πάρει στο κέντρο. Γρήγορα. Πάτησε τα 150. Ίσως και παραπάνω. Ήθελε κουβέντα αλλά εγώ είχα άλλα στον νου μου. Ταρακουνημένος κατεβαίνω στην Μητροπόλεως. Ανάβω τσιγάρο και ανηφορίζω. Σ’ ένα σοκάκι ξεφεύγω και βγαίνω στην Ερμού. Ησυχία. Δυο-τρεις περπατούν βιαστικά, έχοντας κάπου να παν. Η Ερμού βουβή. Ένας τυπάκος σε μια στοά παίζει σαξόφωνο. Κάθομαι για λίγο να τον ακούσω, τραβώντας ακόμα μια τζούρα απ’΄το τσιγάρο. Το κινητό δονείται. Σουφρώνω τα φρύδια και διερωτιέμαι ποιός να’ναι. Μήνυμα. «ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΚΥΛΛΑΔΙΚΟ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΣΠΑΣΟΥΝ. ΜΗΝ ΦΑΝΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ. ΠΑΡΕ ΜΕ ΤΗΛ.» Κλείνω το κινητό και τυλίγω το κασκόλ πιο σφιχτά. Κρύο.

Γύρισα πίσω μου και είδα την Αθήνα στολισμένη, όμορφη. Ήσυχη για λίγο. Κόσμος να μπαινοβγαίνει σε ταξί στις κεντρικές λεοφώρους. Μπουζούκια, σκυλλάδικα, μπαράκια.

Βράδυ Σαββάτου..